Nga larg, kampingu pranë një pellgu të madh në Ukrainën jugore duket idilik; një varg makinash dhe furgonash, tenda e çuditshme e ngritur në tokë dhe era e mishit të pjekur në skarë.
Por, nga afër, shumë shpejt bëhet e qartë se ky nuk është një vend pushimi.
Në vend të kësaj, është vendi ku grupe familjesh grumbullohen çdo natë për t’i shpëtuar granatimeve ruse kundër qytetit të tyre rreth 10 milje larg.
Vendi ndodhet përtej lumit nga centrali bërthamor i Zaporizhzhia.
Një ekip inspektorësh nga mbikëqyrësi bërthamor i Kombeve të Bashkuara, Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike, do të vizitojë objektin bërthamor këtë javë për të kontrolluar për dëmtime dhe për të vlerësuar sigurinë e infrastrukturës.
Por zyrtarët nuk kanë fuqinë për të ndalur luftimet, të cilat e kanë vënë në rend të parë në rrezik centralin më të madh bërthamor në Evropë.
Për Alla Shevchuk, 62 vjeç, rreziku është bërë shumë i madh.
Ajo dhe burri i saj kanë bërë kamping nga makina e tyre e vogël, e kuqe në një fushë poshtë rrugës nga pellgu.
“Është e frikshme, shumë e frikshme. Edhe burrat kanë frikë. Për herë të parë në jetën time, pashë që burrat kishin frikë”, tha Alla me sytë e saj të mbushur me lot dhe zërin e saj të thyer.
“Ne kemi një shok në qytet – ai u trondit. Pati një shpërthim në mes të ditës dhe ai mbeti i shurdhër… Si të kthehemi atje gjatë ditës? Nuk e dimë kur dhe ku dhe në cilin vend [një sulm mund të ndodhë]. Thjesht e tmerrshme. E tmerrshme.”
“Mami, çfarë është kjo?”
Në një furgon blu të parkuar pranë tyre ndodhet shoqja e Marynës, Tetiana Shumkina, 31 vjeçe, me bashkëshortin dhe vajzën trevjeçare.
Ata gjithashtu kanë kampuar në këtë vend për tre javët e fundit. Por Tetiana, një mësuese, tha se sulmet ruse kundër Marharnets ishin bërë aq intensive në tre ditët e fundit sa që ata nuk po shkojnë më në shtëpi gjatë ditës.
“Është e shqetësuar, e paqëndrueshme,” tha ajo.
Vajza e saj e vogël, Ema, është trembur nga tingujt e luftës.
Natën, kur gjuante artileria, zgjohej dhe pyeste: “Mami, çfarë është kjo?”, tregon Tetiana.
Tetiana e ka mbajtur pranë vajzën e saj dhe ka luajtur lojëra me të për ta mbajtur të lumtur.
Nëna e re tha se ishte po aq e frikësuar nga lufta dhe mundësia që një predhë ose raketë të godiste Zaporizhzhia, duke shkaktuar një derdhje rrezatimi.
“Kjo është e gjitha e keqe. Lufta është e keqe. Njerëzit vdesin. Fëmijët vdesin… Unë nuk mund të zgjedh, të dyja janë të tmerrshme për mua.”
“Unë jam gati të shkoj – kam frikë”
Çifti ishte kthyer me makinë në shtëpinë e tyre në qytet gjatë ditës për të karikuar telefonat dhe për të ushqyer macen e tyre, por Alla tha se po bëhej shumë e rrezikshme.
Ajo hapi bagazhin e makinës për të treguar një valixhe të mbushur, disa çanta me më shumë sende dhe një tas plastik të mbushur me domate të freskëta.
“Unë jam me aftësi të kufizuara dhe duhet të mbaj gjithçka me vete,” tha ajo, duke treguar gjërat e saj. “Është turp, por kështu udhëtojmë, me gjithçka që na nevojitet”.
Duke folur të dielën, ajo tha se kishte në plan të merrte një tren të hënën për të shkuar në Poloni, ku jetonte djali i saj i rritur, pasi kishte vendosur që nuk mund të qëndronte më në Marharnets. Megjithëse burri i saj dëshironte të qëndronte në zonë për momentin.
“Unë jam gati të shkoj,” tha ajo. “Kam frike.”
