Ajo çfarë ka ndodhur me marinarët e anijes “De Rada”, kur ajo po mbërrinte në Korfuz dhe përjetimet nga puna në servisin e Xhevdet Mustafës në SHBA, janë momentet kryesore të rrëfimit në vijim të Kujtim Kallaxhit.
I arratisuri i vitit ’71, ish-dhëndri i familjes Malo, që u largua ilegalisht nga Shqipëria, duke iu kthyer atmosferës kritike që kanë përjetuar marinarët e izoluar në njërën nga kabinat e anijes, të cilët s’kishin dijeni për planin e arratisë, tregon çastet e përballjes së tyre me autoritetet greke.
“Desha të saktësoj se në kabinë jemi mbyllur aty nga ora 24 e natës. Qysh nga ora 17:00 kur u nisëm nga Himara dhe deri në orën 24 ishim të gjithë bashkë në kuvertën e anijes. Sipas skenarit të përgatitur që më parë, gjatë kësaj periudhe, ne, pjesëtarët e familjes Malo, festonim me gosti gjoja martesën time me vajzën e Taqos dhe fejesën e vajzës së Vasilit, të cilën, sipas protagonistëve të arratisë, do ta “celebronim” në Vlorë. Marinarët, që e gëlltitën këtë lloj axhende farsë, u bënë pjesë e festës dhe me përkujdesjen e veçantë të vëllezërve Malo tejkaluan çdo limit në pije. Alkooli, me sa duket, por sidomos lodhja gjatë manovrave për peshkim, e dhanë më në fund efektin e tyre. Pastaj, kapiteni i anijes i drejtoi nga fjetorja për t’u rehatuar dhe ata, njëri pas tjetrit shkuan aty. Me ta u bashkova edhe unë, gjithnjë me bekimin e “regjisorit” që mendonte se nuk dija gjë për destinacionin e vërtetë të udhëtimit…”
I pyetur se pse duhej që të izoloheshin marinarët, ai thotë se “Unë isha dhëndri i Taqos, vëllait të madh të vëllezërve Malo, dhe sipas planit, që ishte bërë, nuk duhej ta dija se po lundronim për t’u arratisur. Me sa dukej, ishte menduar që idenë e arratisë të ma tregonin kur të mbërrinim në tokë të huaj. Përkundër këtij versioni, ish-bashkëshortja ime, Leonora, më kishte sqaruar në intimitet qysh në Tiranë se bëhej fjalë për t’u larguar përgjithnjë nga Shqipëria. Pra, unë e dija se për ku ishim nisur, megjithatë, preferova të bëja të paditurin dhe përfundova i izoluar në kabinën e fjetjes me marinarët. Por, ndryshe nga ata që ishin shpërfytyruar nga pija, unë isha esëll. E pata këtë të mirë nga ime shoqe, e cila, duke e ditur se çfarë do të ndodhte me marinarët, më pati porositur që gjatë gostisë në kuvertë të mos të konsumoja pije alkoolike…”
