Shfaqjet e pushtetit të shfrenuar rrallëherë kanë qenë më të drejtpërdrejta sesa rrëmbimi i një presidenti në detyrë nga kryeqyteti i tij, në mes të natës.
Presidenti Donald Trump ka treguar, përmes një postimi prej 74 fjalësh në rrjetet sociale, se mund të veprojë në mënyrë vendimtare, të papritur dhe ndoshta të pamatur, në ndjekje të objektivave të tij të ndryshme dhe shpesh kontradiktore të politikës së jashtme, me pak ose aspak konsideratë për precedentët, pasojat apo për të drejtën ndërkombëtare.
Operacioni për të nxjerrë Presidentin e Venezuelës, Nicolás Maduro, dhe bashkëshorten e tij nga një vendndodhje e fortifikuar në Karakas dhe për t’i dërguar, me sa duket, për t’u përballur me sistemin gjyqësor amerikan, ndjek një model të parashikueshëm, ndonëse ekstrem, për atë që SHBA e konsideron një të arratisur, me një shpërblim prej 50 milionë dollarësh për kapjen e tij.
Por këtu ekziston një përjashtim serioz: Maduro është një kryetar shteti, vendi i të cilit është objekt i disa objektivave politike amerikane që janë ende në zhvillim. Çfarëdo që të thonë aktakuzat, ky veprim do të ndihet gjithmonë si politik.
Administrata të njëpasnjëshme të Shtëpisë së Bardhë kanë dashur të largojnë regjimin e majtë, por autokratik dhe herë pas here të dhunshëm të Venezuelës, qoftë për luftën kundër trafikut të drogës, për naftën e saj, apo për rreshtimin rajonal.
Mandati i dytë i Trumpit e promovoi përfundimin e rolit të Maduro-s si bos i një rrjeti të gjerë rajonal të trafikut të drogës, si shtyllë kryesore të arsyetimit të tij. Por u përball me një paradoks kur sugjeroi që Maduro thjesht të largohej nga pushteti: ai nuk mund të ishte njëkohësisht bos i trafikut dhe një njeri që mund të largohej nga roli i tij sa hap e mbyll sytë.
Provat që Maduro ishte figura kryesore në hierarkinë rajonale nuk ishin aq bindëse sa do të kishte shpresuar Shtëpia e Bardhë. Po, Venezuela padyshim ka lejuar trafikun e drogës përmes hapësirës ajrore dhe brigjeve të saj, me Kolumbinë, prodhuesen më të madhe botërore të kokainës, përtej kufirit. Por kartelët e Meksikës dhe Kolumbisë ishin aktorë më të mëdhenj, dhe megjithatë duket se kanë tërhequr më pak vëmendje ushtarake nga SHBA.
Në thelb të gjithë këtij veprimi qëndrojnë ambiciet më të gjera të Uashingtonit për një kontroll më të madh të “fqinjësisë së afërt”, në atë që ata e kanë quajtur një version të përditësuar të Doktrinës Monroe.
Një Venezuelë e bindur është më e favorshme për tregjet amerikane të hidrokarbureve, por mbi të gjitha ofron një vend ku miliona venezuelanë, që aktualisht kërkojnë strehim në Shtetet e Bashkuara, mund të kthehen.
Por aktualisht, ajo që vjen më pas nuk është e qartë, as nëse ekziston një pasardhës i menjëhershëm, i gatshëm të përballojë të njëjtin rrezik rrëmbimi. Po ashtu mbetet për t’u parë nëse kjo do të ndezë zemërim anti-amerikan, apo do të sjellë ditë festimesh për fundin e një diktature që e ka çuar ekonominë e Venezuelës drejt kolapsit.
Largimi i Maduros është një fitore për Trumpin, por kaosi pas tij do të ishte një humbje zinxhir. Plani për “çfarë vjen më pas” është më i rëndësishëm sesa demonstrimi tronditës i fuqisë amerikane mbi qiellin e Karakasit në orët e para të së shtunës. / CNN
