Shprehja e vjetër që ka rritur brezat në Shqipëri, “gusht e gunë” ndoshta nuk ka më asnjë kuptim për një brez të ri, që po rritet në epokën e ngrohjes globale. E që ka dëgjuar e po mëson aq shumë teori për “efektin serë”, shkrirjen e akullnajave, për katastrofat e mëdha natyrore, të cilat gjatë muajit gusht shoqërohen në shumë vende, me zjarret masive e herë herë, apokaliptikë.
Gushtit të këtij viti, përveçse i mungon “guna” për shkak të mosrënies së temperaturave dhe mosftohjes së papritur të motit që provokojnë shirat që bien për një kohë të shkurtër por të rrëmbyer, i mungon edhe diçka tjetër. Këtij gushti i mungon “guna” politike. I mungon ajo shkëndijë që do të ndizte për një temë apo për një çështje, e që ia del të shndërrohet në një debat real, rreth një teme apo kazusi real. E cila nga ana tjetër, do të çonte natyrshëm më pas, tek një përlasje reale, nga ato që të kujtojnë debatet e stinëve të tjera më të freskëta a më të ftohta, të vitit.
Edhe kur ka patur kërcënime për shtatorin e përplasjeve të mëdha, ato janë bërë nga politikanë që kanë qenë nëpër plazhe, duke shijuar për shtatë palë qejfe ca pushime “të merituara”. Madje po ti hedhës një sy deklaratave, e të kesh mundësi nga ana tjetër që të dish me saktësi vendodhjen e autorëve të tyre, me siguri do të mësoni një gjë që ndoshta nuk e di shumëkush: Sa më larg nga Shqipëria dhe sa më ekzotike e luksoze kanë qenë duke i bërë pushimet, aq “më të forta” i kanë bërë deklaratat për revolucionet dhe “bam” e “bum”-et e mëdha që na presin në shtator.
Pse ndodh kjo? Eshtë fare e thjeshtë për tu shpjeguar.
Së pari, është në natyrën e liderëve shqiptarë, e sidomos e aktorëve opozitarë, që duke bërë deklarata “të forta” të na demonstrojnë se janë në “krye të detyrës”.
Së dyti, është në natyrën e politikanëve “hileqarë” që gjithnjë kërkojnë që ti ekspozojnë ndjekësve të tyre, atë që besojnë se ata duan të dëgjojnë prej tyre.
Së treti, në një vend ku kultura e të bërit opozitë dhe politikë, është gjuha e fortë dhe e forcës, nëpërmjet këtyre lloj deklaratave, besohet se i mbajnë përkrahësit dhe mbështetësit e tyre të karikuar dhe me shpresë se ja, edhe pak. Sa të iki vera dhe qeveria do bie, e ne do rikthehemi…etj, etj.
Duke u thënë kështu tani në verë për në vjeshtë a dimër, këto deklarata janë e kundërta edhe e filozofisë që përçojnë vargjet aq të njohura të Nolit, kur thotë se “pas një dimrit vjen një verë, që do shihemi njëherë…”.
Pavarësisht të gjitha këtyre, e sigurtë është që ky gusht nuk solli dot as gunë reale nga pikëpamja e motit dhe sigurisht, as “gunë” politike nga ana e opozitës. Shtatori do të vijë, si gjithë shtatorët e tjerë. Si një muaj i rëndësishëm… Për ata që rifillojnë punën, shkollën, biznesin dhe që i rikthehen rutinës së jetës së përditëshme. Por jo për politikën. Liderëve të së cilës, me gjithë atë “bronzim” që kanë marë e po marin këto ditë të gushtit, do u duhen javë e muaj që tu dalë, e tu zbardhet. Për të rifilluar që të mendojnë më pas, edhe për “revolucione” dhe “bam e bum”-e të reja, të mëdha apo të vogla.
