“Zonjë, le të tentojme të bëjmë një video thirrje me vajzën tuaj? Le të shohim nëse ajo do përgjigjet! “.
Dëgjohet tingulli i telefonit dhe në anën tjetër të kamerës, shfaqet imazhi i një vajze me sy të shndritshëm, e cila më në fund, pas ditëve të shtrimit në spital, sheh përsëri nënën në një shtrat spitalor, e rrethuar nga punonjës të shëndetit plotësisht të dërmuar ndërsa sinjalet bip të një monitori bien vazhdimisht.
Mbi kokën e zonjës së sëmurë një helmetë, frymëmarrje e vështirë dhe e munduar, lodhje për shkak të sëmundjes … dhe nga ana tjetër dëgjohen fjalë të ëmbla dhe të trishtueshme, të lehta dhe të rënda në të njëjtën kohë: gjithmonë ke qenë nënë luftëtare, kurrë mos hiq dorë, ne jemi të gjithë me ty.
Askush besoj se nuk do donte ato që kam parë unë në ato pak çaste ndërsa virusi i shkëputi asaj shpirtin nga trupi dhe në anën tjetër të telefonit dëgjoheshin thirrje dhe lutje zotit”. – Kjo është shkruar në faqen e saj në facebook nga Noemi, një infermiere e kujdesit intensiv në spitalin Martini në Torino. Ajo thotë se ky virus nuk zgjedh. Për të nuk ka rëndësi mosha. Ai ndan lidhjet deri sa i shuan përgjithmonë. ‘Të paktën sot na dëgjoni. Qëndroni në shtëpi. Po ju flasim ne që në ditë paqe keqtrajtohemi e në ditë lufte lavdërohemi. Bëni gjënë e duhur. Mos dilni nga shtëpia. Ai vret këdo që i del përpara’.
