FOTO/ “Mos e humbni shpresën!” Fëmijët sirian kanë disa mesazhe per t’i dhënë Botës

Vetëm një milje nga kufiri i Jordanisë me Sirinë, brenda një çati prej 15 metrash, vihen re disa duar të ngritura.

Ata u përkasin fëmijëve refugjatë, të cilët dëshirojnë t’i përgjigjen  pyetjes se mësuesve të tyre: Çfarë vjen pas ‘sot’ në gjuhën angleze?

Është më e lehtë për ta që të flasin për të ardhmen, sepse shumica janë duke luftuar për të harruar zjarrin e tërbimin  e të kaluarës së tyre.

Brenda Sirisë, gjashtë milionë fëmijë kanë nevojë për ndihmë urgjente humanitare – 12 herë më shumë se në vitin 2012 – dhe  2.5 milion jetojnë si refugjatë në vendet fqinje në Turqi, Liban, Egjipt, Irak dhe në Jordani.

Kjo shkollë e improvizuar për tokën e njerëzve nuk ka qenë “e përkohshme” për më shumë se dy vjet dhe vullnetarët e saj të UNICEF bëjnë gjithçka që munden për të arritur këtë xhep të vogël të fëmijëve të humbur të Sirisë që mbërrijnë në ëndrrën e tyre për një jetë më të mirë.

Më poshtëfolën shtatë fëmijë, jetët e të cilëve janë ndryshuar përgjithmonë nga lufta siriane dhe, u dhanë mesazhin e tyre botës.

Reem and Raghd, 12

Binjakët  Reem dhe Raghd, 12 vjeçe, u larguan nga Ghouta,  me prindërit e tyre në vitin 2013 kur dhuna  dhe sulmet kimike filluan.

Vajzat veshin të njëjtat veshjet dhe mbajnë të njëjtën çanta shkollore.

Reem pikturon fëmijët sirianë – ndoshta miqtë që la pas – ndërsa Raghu gjen ngushëllim për të shkruar poezinë.

Mesazhi i tyre ka për qëllim të frymëzojë sirianë të tjerë që po vuajnë si ato.

“Vajzat siriane nuk duhet të humbasin shpresën, pasi ne do të arrijmë qëllimet tona pa marrë parasysh se çfarë,” thotë Raghd.

Reem shton: “Unë dua të dërgoj një mesazh në vendin tim, në Siri, për të gjitha vajzat që duhet të vazhdojnë duke u përpjekur derisa të arrijnë qëllimet e tyre

“Dhe se ata vazhdojnë ta duan njëri-tjetrin dhe cilido qoftë qëllimi i tyre është që ata të arrijnë atë.

Muna, 10

Ndër studentët e tjerë të sinqertë ashtu është dhe 12-vjeçari Hussein.

Husseini  dëshiron të jetë një pilot. Realiteti i zymtë i jetës së refugjatëve do të thotë se mungon shumë ditë në shkollë për të punuar. Ai pastron kartonin dhe mbledh fruta, që familja e tij të ketë  para të mjaftueshme për të ngrënë.

“Çfarë ndiej unë? Unë nuk ndiej asgjë, ” thotë ai, përsëri në çadrën që ai e quan shtëpi që bëhet i ftohtë i hidhur kur mbrëmja arrin në shkretëtirë. “Ndjehem sikur e kam humbur të ardhmen time.

Ai shton: “Dua vetëm të jetoj si çdo fëmijë tjetër në këtë botë.”

Jo çdo kasolle në kampet e refugjatëve të Jordanisë ka një frigorifer ose një ngrohës.

Midis orëve të mërzitshme – ata brenda kampeve të refugjatëve të organizuar jetojnë në harresë dhe nuk mund të marrin leje pune – TV gjithashtu jep disa transmetime, kryesisht: a mbështetni Real Madridin apo Barcelonën?

Por për Usama të brishtë, 11, futbolli sjell kujtime të dhunshme.

“Ne ishim duke luajtur futboll në shkollë, pastaj avioni bombardoi”, thotë ai.  Shkolla u shkatërrua”.

Aleppo ishte një qytet i ndarë nga forcat e Asadit, ISIS dhe rebelët, dhe nuk u çlirua nga ISIS deri në qershor.

Ushtria amerikane pranoi përgjegjësinë për vdekjen e rreth dy duzinë civilësh në Manbij në vitin 2016, kur ishte skena e luftimeve të ashpra me ISIS.

Mesazhi i Usama është i thjeshtë: “Unë dëshiroj që Siria të kthehet në atë që dikur ishte dhe që ne të gjithë të luajmë së bashku siç kemi bërë dikur”.

ISIS bëri dëm të pariparueshëm në kështjellën e lashtë të Palmirasë, Homs dhe Al-Madina Souq – qyteti i vjetër i Aleppo – u shkatërrua gjithashtu.

Kur u pyet për këtë Amar ndjen humbjen thellë. “Nuk janë ndërtesat që kemi humbur, por njerëzit, populli sirian”, thotë ai.

Ndryshe nga Abdul Karim, Amar, gjithashtu 17 vjeç, do të jepte gjithçka për të kaluar më shumë kohë me të atin. Babai i tij është bllokuar në Homs por ata flasin çdo ditë në telefon.

Kur ia transmeton mesazhin e tij botës, ai nuk është në gjendje të mbajë emocionet e tij.

Ai thotë: “Siria është nëna jonë dhe ajo është dashuria jonë. Ne do të kthehemi tek ajo, e ndjej.

“Pa marrë parasysh se çfarë ndodh, do të kthehemi në Siri. Ata e shkatërruan atë dhe gjithçka, por ne do të kthehemi tek ajo. ”

Puna më e vështirë për UNICEF është beteja për të ruajtur shëndetin mendor të këtyre fëmijëve, të cilët kanë parë dhe përjetuar gjëra të paimagjinueshme.

Alaa, një 15-vjeçar që jeton në Azraq, po luante me miqtë në Homs, kur një shpërthim – që mendohej të ishte një bombë e Asad – e hodhi atë nëpër rrugë dhe e ndryshoi jetën e tij përgjithmonë.

Ai pësoi një dëmtim të rëndë të shtyllës kurrizore dhe pasi mbeti një infeksion, nuk eci më kurrë. Ai nuk kujton asgjë, por një blic dhe një “ethe”, nga e cila këmbët e tij nuk u shëruan.

Ai dëshiron të ecë përsëri, por dëshira e tij më e thellë është që të kthehet në Siri si një inxhinier i trajnuar plotësisht i gatshëm për të luajtur rolin e tij në rindërtimin e shtëpisë së tij.

“Do të doja të ecja përsëri dhe të isha inxhinier, një inxhinier ndërtimi, kështu që unë mund të ndihmoj për rindërtimin e Sirisë”.

Ai shton, ndoshta duke folur për të gjithë 5.5 milionë të detyruar nga lufta në vendin e tyre: “Uroj që çdo gjë të kthehet në normalitet në Siri dhe të kthehemi të gjithë në vendin tonë në siguri. Kjo eshte.”
Përgatiti: AlpeNews.al