Vrasja e Ali Larijanit nga një sulm izraelit nuk është vetëm një sulm tjetër për udhëheqjen e iraniane, por mund të përbëjë një fotografi me të gjitha këto dhe më komplekse sesa edhe vdekja e Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei në fillim të luftës.
Siç shpjegon Guardian, rëndësia e Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare të Iranit nuk ishte në kreun e një roli formal institucional.
Përkundrazi, ai ishte një nga politikanët e paktë në Iran që mund të lidhë nivele të shumëfishta pushteti: nga Garda Revolucionare te udhëheqja politike dhe nga sistemet e aktorëve kritikë ndërkombëtarë si Kina dhe Rusia.
Një “ndërmjetës” i pazëvendësueshëm i pushtetit
Ndryshe nga Khamenei, pushteti i saj ishte absolut, por më i centralizuar dhe simbolik, Larijani funksiononte si një qendër mirëkuptimi dhe ekuilibri. Ai kishte besimin ushtarak, ndërsa në të njëjtën kohë mbante kanalin me forca më praktike dhe të moderuara.
Kjo është një gjë e tillë e dyfishtë e bëri të pazëvendësueshëm në një periudhë të fortë të brendshme dhe të jashtme.
Zbrazëtira e mbetur nga ujit gjeopolitike
Humbja e tij është edhe më shumë se kur merret parasysh roli ai mund të luante në një skenar të transmetuar.
Sipas analizës së Guardian, Larijani ishte ndoshta i vetmi politikan që mund të veprojë si një “urë” në negociatat e ardhshme apo në një ndryshim të kontrollit politik.
Vrasja e tij në mënyrë efektive eliminon këtë mundësi, duke qenë në mënyrë dramatike mundësitë për menaxhimin e fleksibël të krizave.
Në të njëjtën kohë, prania e tij në Këshillin Suprem të Sigurisë Kombëtare e bëri atë një lidhje të ushtrisë dhe udhëheqjes politike, çështjet pas konflikteve të fundit. Ai ishte një nga arkitektët kryesorë të strategjisë iraniane dhe një nga të paktat që mund të përcillnin mesazhet e besueshme si brenda vendit ashtu edhe në vend të Gjirit.
Vrasja e tij lë pas një boshllëk që nuk është vetëm institucionale, por funksionale për Iranin.
Sikurse është Guardian, humbja e tij e privon analizuar nga një lidhje tregon midis qendrave të ndryshme të pushtetit dhe rrit rrezikun e dominimit të elementëve më të ashpër, të cilët nuk kanë të njëjtën fleksibilitet ose pranim ndërkombëtar.
Për më tepër, mungesa e tij nxjerr në pah një problem edhe më të thellë: vërejtjet e figurave alternative të udhëheqjes brenda Iranit. Siç theksohet, “grupi” i pasardhësve të mundshëm ose figurativ tani është i qëndrueshëm, gjë që bën të gjitha problemet për stabilizimin e politikës.
