Shkrimi i Marta Shokalo, drejtuesja e shërbimit ukrainas të BBC-së:
Isha zgjuar natën kur mora një mesazh nga një koleg për fjalimin e Vladimir Putin që shpallte një pushtim. Më pas filluan menjëherë shpërthimet. Mund t’i dëgjoja nga shtëpia ime dhe njerëzit në pjesë të ndryshme të qytetit filluan të dërgonin mesazhe në grupin tonë ËhatsApp, për shpërthime që po ndodhnin pranë tyre.
Të kuptosh se vetë Kievi ishte nën sulm, jo vija e frontit në lindje të vendit, ishte një tronditje e madhe. Nuk ka më vend të sigurt në Ukrainë.
Frika më e madhe për njerëzit e zakonshëm këtu është mbarimi i energjisë elektrike dhe interneti që nuk funksionon – atëherë do të ishim vërtet të izoluar. Një frikë tjetër është se urat mbi lumin Dnieper do të bombardohen, duke ndarë gjysmën lindore dhe perëndimore të qytetit.
Shpërthimet vazhduan për rreth 30 minuta. Kam veshur djalin tim 10-vjeçar. Ne hëngrëm pak mëngjes, duke u ulur sa më larg dritareve, por ai ishte aq i frikësuar sa volli. Morëm një qiri dhe pak ujë në bodrumin tonë, i cili do të jetë streha jonë nëse gjërat përkeqësohen.
Ka radhë të mëdha jashtë supermarketeve pranë shtëpisë sime dhe në ATM, shumë prej të cilave kanë mbetur pa para. Edhe disa pika karburanti tani janë mbaruar dhe mbyllur. Ka një ajër paniku, tani që e dimë se i gjithë vendi është nën sulm.
Rrugët jashtë qytetit janë të bllokuara nga trafiku, por është një udhëtim i rrezikshëm – duke u ulur në radhë të gjata trafiku që lëvizin ngadalë, lehtë mund të mbeteni pa karburant larg shtëpisë. Trenat po funksionojnë, por ka turma të mëdha njerëzish që përpiqen të zënë një vend. Hapësira ajrore e Ukrainës është e mbyllur, sipas ligjit ushtarak të prezantuar nga presidenti Zelensky.
Nuk janë vetëm objektivat ushtarakë që janë shkatërruar – ne kemi fotografi të ndërtesave të banimit në një numër qytetesh anembanë vendit që kanë marrë goditje direkte.
Bombardimet ruse kanë prekur të gjitha rajonet e vendit. Edhe në Lviv, afër kufirit polak, sirenat ranë këtë mëngjes dhe një kolegu duhej të strehohej në një strehë për bomba.
Një koleg ka marrë familjen e tij nga Kievi me shpresën për të shmangur sulmet nga ajri. Fshat mund të jenë më të sigurt se qyteti, por në një vend të sulmuar nga veriu, lindja dhe jugu, këtu nuk ka më vend vërtet të sigurt.
