Ky vit ka qenë një tmerr i hidhur për lirën turke dhe fondin e tregtueshëm me këmbimin e Turqisë të listuar në Nju Jork.
Lira ka pësuar një humbje katastrofike prej 35 për qind kundrejt dollarit amerikan, ndërsa ETF turke ka humbur më shumë se 50 përqind, mes një tregu në zhvillim.
Ekipi ekonomik i presidentit Erdogan humbi besimin e tregjeve financiare botërore pasi i kërkoi guvernatorit të bankës qendrore për të mos rritur normat e interesit dhe bindjen e tij se norma e inflacionit prej 16 për qind e Turqisë ishte për shkak të normave të larta të interesit të ndërtuar nga një komplot i bankierëve të huaj, që qeveria turke i quan “terroristë ekonomikë”.
Problemet turke janë përforcuar nga borxhi sistematik i jashtëm i korporatave dhe bankave në dollarë amerikan. Turqia ka deficitin më të lartë të llogarisë korente në Evropë, duke e bërë peng të zinxhirëve të parave të “nxehta” off-shore.
Një dollar më i fortë amerikan, një Fed “luftarak”, një rritje të normave të interesave afatshkurtra, një eksod i fondeve në of-shorre nga tregjet e para të Bosforit, emërimi i dhëndrit të Erdoganit si ministër i Financave, duke zëvendësuar Mehmet Simsekin, goditja e shoqërisë civile pas verës së vitit 2016 nga grushti i dështuar ushtarak dhe së fundmi sanksionet amerikane, janë kombinuar të gjitha për të krijuar shkrirjen e lirës turke dhe të indeksit të bursës në Stamboll.
Erdogan kohët e fundit përshkroi normat e interesit si “nëna dhe babai i të gjitha të këqijave” dhe akuzoi një ish-guvernator të bankës qendrore për “tradhti”, sepse ai guxoi të shprehte nevojat për norma më të larta interesi për të luftuar inflacionin. Në fakt, në botën surrealiste të Erdoganomics, normat e larta të interesit shihen si shkak, jo nga inflacioni i lartë.
Shteti turk është anëtar i NATO-s dhe vend kandidat për në BE por marrëdhëniet e Ankarasë me Perëndimin janë përkeqësuar seriozisht dekadën e fundit. Akti Magnitsky (i quajtur sipas një avokati rus i vrarë në burg pasi zbuloi një kërcënim taksash nga brendësia e Kremlinit) u përdor nga Trump për të sanksionuar dy ministra në qeverinë e re të Erdoganit.
Turqia gjithashtu mbështeti anën e humbur në luftën civile siriane dhe ka tensionuar marrëdhëniet me shtetet e mëdha arabe. Lëvizja separatiste kurde në Anadoll, e udhëhequr nga PKK, është ndezur përsëri pas prishjes së armëpushimit. Kur AKP e Turqisë erdhi në pushtet për herë të parë në vitin 2002, Erdogan u përshëndet si një burrë shteti vizionar dhe reformator ekonomik që kontrolloi instinktet e gjeneralëve të Turqisë, mbrojtës të ideologjisë së saj sekulariste Kemaliste.
Tani Erdogan është shndërruar në një udhëheqës populist, autoritar dhe anti-perëndimor i cili ka burgosur më shumë se 100,000 anëtarë të elitës burokratike turke dhe gazetarëve më shumë se kudo në botë. Erdogan është udhëheqësi më i fuqishëm i Republikës turke që nga themeluesi i saj Kemal Ataturk, por politika turke kurrë nuk ka qenë aq e polarizuar siç është tani.
Është ironike që Turqia u quajt “Tigri Anatolian” në dekadën e parë të Erdoganit në pushtet, falë rritjes së GDP-së prej 7 përqind, evoluimit të një klase të re sipërmarrësish dhe flukseve më të larta të investimeve të huaja direkte. Megjithatë, thembra e Akilit në Turqi ka qenë rënia spektakolare e monedhës së saj kundrejt dollarit amerikan mes një bilanci kronik të pagesave dhe krizës së borxheve të jashtme.
Turqia përballet me një krizë bankare, një krizë të monedhës, një krizë politike legjitimiteti, një krizë të politikës së jashtme dhe një krizë besueshmërie të bankës qendrore në një kohë prej rritjes prej 16 për qind të inflacionit dhe rritjes alarmuese të normave Libor. Banka qendrore e Ankarasë është e pafuqishme dhe e mos besueshme nga Planet Forex. HSBC vlerëson se bankat dhe konglomeratët turq kanë nevojë të paguajnë 70 miliardë dollarë borxhe të jashtme në mes verës të vitit 2019.
Moody’s ka paralajmëruar një rënie në normat e kredive të korporatave dhe një krizë bankare. Nuk është rastësi që indeksi bankar i bursës së Stambollit ka rënë me 35 për qind në vitin 2018.
Investitorët e huaj janë përpjekur të shesin bono thesari të qeverisë turke, eurobonde, aksione bankare, borxhe të korporatave dhe fonde të përbashkëta. Kjo nuk ndihmon që deficiti i llogarisë korrente të rritet në 6 për qind, ashtu si Fed-i i Powell-it është kthyer më shumë në kursime.
Rritja prej 50 për qind e çmimeve të naftës së papërpunuar ka goditur gjithashtu bilancin e pagesave turke. Erdogan ka përjashtuar një ndihmë financiare nga FMN. Pra, Turqia përballet me perspektivën e zymtë të kontrolleve të kapitalit dhe një recesioni të thellë.
