Operacioni “Maduro out” ka nisur verën e kaluar, kur Donald Trump autorizoi CIA-n të kryente “aksione të fshehta” në Venezuelë. Konkretisht: të spiunonte lëvizjet e liderit, të studionte bazat e tij të mbështetjes dhe rrjetin e mbrojtjes. Agjentët e CIA-s lëviznin në heshtje, duke kombinuar metodat klasike të infiltrimit me teknologjitë më të avancuara, si dronët.
Është e besueshme, edhe pse dje Donald Trump nuk e përmendi në konferencën e gjatë për shtyp nga Mar-a-Lago, që në të njëjtën kohë shërbimet sekrete amerikane të kenë kërkuar edhe ndonjë mbështetje brenda aparatit ushtarak vendas. Sado efikas të ketë qenë blitz-i amerikan, është e pashmangshme të imagjinohet se dikush ka lehtësuar gjërat, në një vend të mbytur prej vitesh nga kontrolle në kufijtë e paranojës. Në muajt e fundit, në një korsi paralele, sekretari i Shtetit, Marco Rubio, negocionte nën dorë me Maduron dhe sondonte figurat më të spikatura të regjimit. Vetë Rubio dje konfirmoi se i kishte ofruar “më shumë se një herë” një “rrugëdalje” autokratit të Karakasit. Cila? Askush nuk e shpjegoi. A ishte administrata Trump e gatshme t’i ofronte diktatorit sudamerikan një salvokondukt, duke e shpëtuar nga gjyqi në Shtetet e Bashkuara? Kjo është një nga zonat e errëta të kësaj ngjarjeje. Në çdo rast, Uashingtoni ka vepruar në dy nivele: nga njëra anë me një rrjet spiunazhi të endur nga CIA dhe FBI; nga ana tjetër me një qasje politike.
Pasi dështoi negociata, ekipi politik, i përbërë nga Rubio, sekretari i Luftës Pete Hegseth dhe këshilltari për Sigurinë e Brendshme Stephen Miller, planifikoi inkursionin, natyrisht së bashku me gjeneralët e koordinuar nga shefi i shtabit të forcave të armatosura, Dan Caine. Trump e kishte miratuar planin katër ditë më parë, menjëherë pas Krishtlindjeve, por kushtet e këqija të motit këshilluan të pritej momenti i duhur.
