Skena nuk kishte shumë reklama. Një ansambël prej 20 valltarësh lëvizte ngadalë nën tingujt e muzikës duke u gërshetuar me njëri-tjetrin. Ata kërkonin të mposhtnin muret por nuk ishin në gjendje të lëviznin përtej tyre. Një burrë i veshur me të zeza, prish harmoninë e kërcimtarëve, ndërsa një grua që përfaqëson të gjithë kosovarët në një veshje të lehtë rrëmben vëmendjen. Ajo përpiqet të flasë por fjalët nuk vijnë. Ajo bashkohet me valltarët e tjerë për të goditur murin, por padrejtësia kthehet për t’i ndaluar ato.
Një javë përpara se Kosova të shënonte 10 vjetorin e pavarësisë në shkurt 2018, “Baleti Kombëtar i Kosovës” shfaqi një shfaqje bashkëkohore të vallëzimit të titulluar “Pa Mure”.
Nga kjo hije që mbulon kombin tonë, shpesh ndihemi të izoluar dhe të varrosur, sikur dikush po hedh baltë mbi ne.
Teuta Krasniqi është një balerinë dhe koreografe 28 vjeçare kosovare.
Ajo shpesh e pyet veten: “A është Kosova pas 18 viteve të lirisë një shtet? Në Kosovë, vendi më i ri i Evropës, qytetarët janë të izoluar nga pjesa tjetër. Ata janë i vetmi vend në Ballkanin Perëndimor që nuk mund të udhëtojë lirisht në 26 vendet evropiane në zonën Shengen pa vizë.
Pa shpresë dhe zemërim
Portretizimi i saj i errët por i ndjeshëm është vendosur në sfondin e zemërimit dhe mungesës së shpresës në mesin e kosovarëve. Të ndarë nga pjesa tjetër e botës, pavarësisht nga premtimet e bëra nga politikanët dhe zyrtarët e Bashkimit Europian gjatë dekadës së fundit se ata së shpejti do të jenë të aftë për të lëvizur lirshëm.
Ndërkohë, kosovarët detyrohen të presin në rradhë të gjata jashtë ambasadave për të marrë një një vizë udhëtimi ose biznesi.
E lindur në Prishtinë në vitin 1989, Krasniqi kaloi tre muaj në Kanada me familjen e saj si refugjatë, ndërsa NATO nisi sulme ajrore për të larguar ushtrinë e Sllobodan Millosheviçit jashtë Kosovës.
Kur përfundoi lufta në qershor të vitit 1999, Krasniqi u kthye në një atdheun e sapo çliruar së bashku me qindra mijëra refugjatë shqiptarë etnikë.
“Nga ajo ndjenjë e lumturisë mendonim vetëm një gjë ,tani jemi të lirë“, shprehet ajo.
Ndërsa kombi filloi të rindërtohej, një seri vrasjesh politike dëmtonin imazhin e ri të vendit, partitë filluan të formohen dhe korrupsioni i shfrenuar ngeci në rritje.
Deri në kohën kur ajo hyri në shkollën e mesme në Prishtinë për t’u përqëndruar në muzikë si shumë familje të tjera kosovare dhe ata u përballën me vështirësitë ekonomike.
Thyeje këtë mur
“Duhet t’a thyejejmë këtë mur, njerëzit sot nuk do të duhet të largohen nga Kosova në kërkim të mundësive më të mira ekonomike në Evropën Perëndimore, thotë ajo.
Në fillim të vitit 2015, gati 100,000 kosovarë u larguan nga vendi me autobusë që shkonin në Serbi, nga ku kaluan kufirin me Hungarinë. Shumë prej tyre vdiqën duke u përpjekur të largoheshin.
“Ne po i tregojmë Evropës dhe gjithë të tjerëve se ne me të vërtetë ne jemi pjesë e tyre. Ne duam që BE dhe qeveria jonë të jenë me ne”.
“Unë kisha peshë të mbushur me dhëmbë gjatë gjithë kohës“, shprehet Bardhe Neziri, një dizajnere grafiku. “Unë kisha peshë mbi supe, sepse ajo është e bazuar në një histori të vërtetë. Megjithëse Teuta arriti të shprehë emocione të mëdha, unë ndjeva gjurmime të realitetit tonë këtu”, shprehet Neziri.
Përparimi i vallëzimit të Krasniqit në Kosovë, ku qytetarët ende ballafaqohen me të kaluarën e saj të luftës, po festohen gjerësisht. Vallëzimi i Krasniqit në Kosovë ishte diçka emocionuese, qytetarët ende ballafaqohen me të kaluarën e luftës.
Gjatë viteve, të gjithë koreografë nga e gjithë bota, nga Kuba në Rusi, u munduan të përcillin emocionet e traditës dhe vuajtjes së kosovarëve, por asnjë nuk arritë t’i përçonte.
“Sa herë që ikim nga vendi, ne përfaqësojmë Kosovën. Mënyra më e mirë për të përfaqësuar vendin tuaj është me kulturën”, e mbyll rrëfimin e mbijetuara e luftës sot përfaqësuese e kulurës së Kosovës.
Artikull nga “Al Jzeera”/
AlpeNews.al/
