Për një kohë të gjetë e konsideruar si një anomali biologjike, proteina amiloide gëzon edhe një reputacion të keq sepse prania e saj lidhet me sëmundje neurologjike, si Alzheimeri dhe Parkinsoni. Por, njëkohësisht, kjo proteinë është në bazë të shumë formave të jetës, nga bakteret tek majaja, nga kërpudhat tek njeriu.
Struktura e saj kimike përbëhet nga zinxhirë molekolarë shumë të shkurtër (peptidet) në gjendje të përshpejtojnë reaksionet kimike ashtu sikurse ndodh tek enzimat.
E vetmja pengesë ndaj teorisë që ekzistonte prej kohësh për këtë proteinë, që e cilësonte si një pararendës të molekulave të jetës, ishte mungesa e një veçorie thelbësore, aftësia për t’u riprodhuar.
Në vitin 2015 i njëjti grup studimi, i drejtuar nga Roland Riek, kishte treguar se struktura e këtyre proteinave mund të formohet vetvetiu me shumë lehtësi, duke u bazuar në aminoacide të thjeshta, që me shumë mundësi ekzistonin në Tokën primitive.
Deri tani ishte ARN-ja, “krahu i djathtë” i ADN-së, molekula e konsideruar si rrënja më e mundshme e jetës në Tokë, duke qenë se është në gjendje të kodifikojë informacionet dhe të riprodhohet.
Por për studiuesit zviceranë hipoteza e amiloidit është më e mundshme, sepse molekulat e ARN-së janë më të mëdha dhe më komplekse, për pasojë është e vështirë që të krijohen vetvetiu në kushtet e Tokës primitive.
