Françeska dhe Rafaele të ardhur nga Italia 15 vite më parë, pasi braktisën gjithcka kishin ndërtuar, u vendosën në Lezhë, qytet që e dëgjonin për herë të parë. Ishte shorti dhe fati që i vendosi aty, por në vitet e para përshtatja me ndryshimin ishte shumë e vështirë. Ja si e kujton Françeska ardhjen në Lezhë:
Në fillim ishte shumë vështirë, nuk dinim gjuhën, rrinim 10 orë pa drita, fëmijët duhet të bënin detyrat me qiri, me orë të tëra përkthenim detyrat e fëmijëve…”
Fëmija më i madh është një vajzë e cila aktualisht është vetë nënë dhe i ka bërë gjyshër ndërsa fëmija më i vogël është vetëm 15 muajsh. Duke patur fëmijë të vegjël e të mëdhenj ata pranojnë se edhe telashet që kanë janë të tilla, të mëdha e të vogla. Françeska kujton disa çaste të vështira, por që nuk i kanë hequr dëshirën për të patur shumë fëmijë.
Lindja e parë ka qënë një lindje e vështirë dhe traumatike, por kur e kam parë fëmijën kaq të përsosur, shihja gjithmonë gishtat, momenti i parë ka qënë shumë bukur. Në fillim janë ëndrrat, pastaj është realiteti. Unë kam 23 vite që nuk fle natën sepse të gjithë fëmijët e mi nuk kanë fjetur kurrë. Ka qënë e vështirë. Kemi patur dhe kundërshtime, na shihnin si injorantë që nuk dinim si të mos bënim fëmijë.”
