Letra më e fundit e akademikut të ndjerë Rexhep Qosja për nipin Valjetin është publikuar sot, në ditën e ndarjes së gjyshit të tij nga jeta.
Valjeti ka ndarë në rrjetin social facebook, letrën e shkruar për të në vitin 2016.
“Një letër për fundin. Po e ndaj me ju si dëshmi e fjalës së tij, duke respektuar amanetin që është besuar”, shkruan Valjeti.
NIPIT TIM VALJETIT
I CILI U KUJDES PËR JETËN TIME DHE PREJ TË CILIT
KËRKOJ TË KUJDESET EDHE PËR VARROSJEN KOHA
Meqenëse kam jetuar duke besuar në mendimin shkencor, në ngritjen shpirtërore e në përparimin e botës, që bën të jetë ai, dua të jem i varrosur pa ritual fetar.
Meqenëse kam menduar dhe kam menduar, në shumë të mëdha të kohës, duke u vlerësuar kritike ndaj njerëzve të pushteteve të tyre, dua të jem i varrosur pa kurrfarë pranie zyrtare.
Varrimin tim dua ta bëjë vetëm familjarët e mi.
Meqenëse jam kujdesur të jetoj thjesht, ashtu thjesht dua të jem edhe i varrosur: pa fjalime, pa medie, pa lule, afër varrit të gruas sime Shpresës.
Vdes i qet.
Meqenëse jetën, krijimtarinë mendore dhe veprimtarinë politike ia kam kushtuar lirisë, bashkimit dhe mirëqenies demokratike të popullit shqiptar mund të them si Shqipërisë shtet e Kosovës, të sotmes së ardhmërisë së tyre, nuk u kam mbetur borxh. Në qoftë se Kosova më ka mbetur borxh mua – këto do të mund të thonë historianët e mëvonshëm të letërsisë, të kulturës dhe të mendimit politik shqiptar.
Nuk mendoj se vdes pa asnjë mëkat.
Meqenëse jam rritur, kam jetën e kam punuar edhe në kushtet e politikës e shoqërore, që pas çlirimit të Kosovës, të krijimit të shtetit të saj, ishin shumë të vrazhda që nuk mund të jenë të tyre se mospajtimet e mia të shfaqjes së fotografive janë të liruara nga disa pamje të ndjeshme të ashpra se ç’do të duhet. Megjithatë, varrosjen e presit në një kohë të gjatë, duke krijuar një veprim duke bërë mirë, duke u bërë mirë, duke u përhapur njerëzish.
Këto mendime i shkrova duke qenë i vetëdijshëm dhe mendjeqartë.
Gjyshi yt, Valjet
Rexhep Qosja
(nënshkrim)
Prishtinë, 30.4.2016
