Veijo Rönkkönen ishte një i varfër, i cili i kaloi ditët midis fabrikës së letrës ku punoi për 41 vjet dhe fermës së rrënuar në një pyll finlandez.
Atij nuk i pëlqente të bisedonte me njerëzit dhe nuk mori asnjëherë mësime arti në jetën e tij.
Por deri në momentin e vdekjes në vitin 2010, Rönkkönen kishte mbuluar tokën me rreth 550 skulptura.
Pothuajse të gjitha përshkruajnë figura njerëzore: njerëz të të gjitha moshave dhe etnive, të ngrira në momentet e lojës, atletizmin dhe madje edhe agonisë.
Skulpturat nuk janë vetëm vepra e jetës së tij, por komuniteti dhe mjetet e tij për të bashkëvepruar me botën.
Rönkkönen ka lindur në vitin 1944 në fshatin rural të Parikkala, Finlandë, vetëm katër minuta me makinë nga kufiri rus.
Në moshën 16 vjeçare, ai filloi të punonte në një fabrikë letre lokale.
Ai ka përdorur pagën e parë për të blerë fidanë molle dhe një thes me beton.
Që nga ky moment u zhvillua “kopshti” i skulpturave të tij çuditshme, aktivitet që do të zhvillohej për 50 vjet.
Sot, tetë vjet pas vdekjes, Kopshti i Skulpturës Veijo Rönkkönen mbetet i paprekur, duke tërhequr rreth 25,000 vizitorë çdo vit.
Ata dynden në vend për të eksploruar peizazhin e frikshëm, ku skulpturat e ngrira qëndrojnë në qoshet e errëta nëpër pyll.
Sytë e tyre “variojnë” sipas qëllimit dhe shprehjet e tyre janë nga ekstaza në agresive. Disa kanë gojë të mbushur me dhëmbë të vërtetë njerëzorë, ndërsa folësit e varrosur brenda trupave të tyre lëshojnë tinguj të pakuptueshëm. Të tjerët janë të mbuluar me myshqe të gjelbër, ose lule në stomakët e tyre.
Efekti është misterioz dhe intrigues, sikur skulpturat mund të dalin në jetë.
Me të hyrë në kopshtin e Rönkkönen, vizitorët përshëndeten nga një numër i madh shifrorësh. Midis tyre është një murgeshë, një njeri pa këmishë në fustanin tradicional finlandez, një djalë i vogël me pantallona të gjera, dhe një grua që mban një kapele dielli. Një burrë që ngjan me Abe Lincoln nxjerr gjuhën jashtë, ndërsa të tjerë zgjasin krahët e tyre, sikur u kërkojnë kalimtarëve të hyjnë.