Ligji Ndërkombëtar Humanitar është një gamë rregullash që kërkon për arsye humanitare të kufizojë efektet e një konflikti të armatosur. Ky ligj mbron personat të cilët nuk janë ose nuk marrin më pjesë në armiqësi dhe kufizojnë mjetet e metodat e luftës. Ligji Ndërkombëtar Humanitar është i njohur ndryshe si ligji i luftës ose si ligji i konfliktit të armatosur.
Ky ligj zbatohet në konfliktet e armatosura dhe nuk rregullon nëse një shtet mund të përdorë forcën pasi kjo rregullohet nga një pjesë rëndësishme, por e veçantë, e së drejtës ndërkombëtare të përcaktuar në Kartën e Kombeve të Bashkuara. Ligji i luftës i ka rrënjët në rregullat e civilizimeve antike, ku lufta ka qenë gjithmonë subjekt i disa parimeve.
Kodifikimi universal i ligjit të luftës filloi në shekullin e XIX. Që prej atëherë shtetet kanë rënë dakord për disa rregulla praktike, bazuar edhe në eksperiencën e hidhur të luftërave moderne. Këto rregulla synojnë të ketë një balancë të kujdesshme mes shqetësimeve humanitare dhe kërkesave ushtarake të shteteve.
Një pjesë e madhe e ligjit ndërkombëtar humanitar është pjesë e katër Konventave të Gjenevës në vitin 1949. Pothuajse çdo shtet në botë ka pranuar që të jetë i lidhur me to. Konventat janë zhvilluar dhe plotësuar me dy marrëveshje të tjera: Protokollet Shtesë të 1977 lidhur me mbrojtjen e viktimave të konfliktit të armatosur. Të tjera marrëveshje ndalojnë përdorimin e disa armëve dhe taktikave ushtarake të caktuara dhe të mbrojnë disa kategori të caktuara njerëzish dhe infrastrukture.
Ligji zbatohet vetëm pasi të ketë filluar një konflikt, dhe pastaj në mënyrë të barabartë për të gjitha palët, pavarësisht se kush e filloi luftimin. Ligji i luftës ndahet mes konfliktit ndërkombëtar dhe jo-ndërkombëtar.
Konflikti i armatosur ndërkombëtar ndodh kur të paktën 2 shtete përfshihen në luftë. Ato i nënshtrohen një game të gjerë rregullash, duke përfshirë ato të përcaktuara në katër Konventat e Gjenevës dhe Protokollin Shtesë.
