Gjykata Kushtetuese mori vendimin e dytë në favor të Kryebashkiakut të Tiranës, Erion Veliaj, duke vlerësuar se Gjykata e Lartë nuk arriti të përmbushte kërkesat themelore kushtetuese që rregullojnë rishikimin gjyqësor të mbajtjes në paraburgim të vazhdueshëm të Kryebashkiakut Veliaj.
Gjykata Kushtetuese shfuqizoi vendimin e Gjykatës së Lartë dhe e ktheu çështjen për rishqyrtim. Ky vendim vjen pas vendimit të mëparshëm të Gjykatës Kushtetuese, i cili mbronte mandatin kushtetues të Kryebashkiakut Veliaj, i dhënë nga votuesit, si Kryebashkiak i Tiranës i zgjedhur në mënyrë demokratike.
Në vendimin e saj më të fundit, Gjykata Kushtetuese vlerësoi se Gjykata e Lartë nuk bëri një rishikim të plotë, siç kërkohet nga Kushtetuta e Shqipërisë, përfshirë përcaktimin nëse mbajtja e vazhdueshme në paraburgim i Kryebashkiakut Veliaj ishte i nevojshëm dhe proporcional; vlerësimin e alternativave më pak kufizuese; trajtimin e pasojave kushtetuese që rrjedhin nga pengimi i Kryebashkiakut të zgjedhur demokratikisht të Tiranës për të ushtruar mandatin që i është besuar nga qytetarët e Tiranës; dhe shqyrtimin e pretendimeve të rëndësishme kushtetuese që lindin nga trajtimi i Kryebashkiakut Veliaj gjatë proceseve gjyqësore.
Megjithëse shumica e anëtarëve vendosi për kthimin e çështjes për rishqyrtim kushtetues, një nga gjyqtarët e Gjykatës Kushtetuese dha një mendim të veçantë paralel, i cili shkoi dukshëm më tej. Gjyqtari që dha mendimin paralel arriti në përfundimin se provat mbi të cilat u mbështetën gjykatat e shkallëve më të ulëta nuk arritën të vërtetonin dyshimin e arsyeshëm të kërkuar nga Kushtetuta për të justifikuar paraburgimin e Kryebashkiakut Veliaj.
Sipas mendimit paralel, prokuroria u mbështet në fakte që thjesht pasqyronin ushtrimin e zakonshëm të përgjegjësive zyrtare të Kryebashkiakut Veliaj dhe që nuk do të bindnin “as edhe një vëzhgues objektiv” se ai i kishte kryer veprat e pretenduara penale. Gjyqtari që lëshoi mendimin paralel arriti kështu në përfundimin se vendimit për ta mbajtur në paraburgim Kryebashkiakun Veliaj i mungonte themeli kushtetues i kërkuar si nga e drejta shqiptare, ashtu edhe nga Konventa Evropiane e të Drejtave të Njeriut.
Anëtarët e tjerë të Gjykatës Kushtetuese shprehën po ashtu shqetësime serioze lidhur me trajtimin e Kryebashkiakut Veliaj. Mendime të veçanta kritikuan përdorimin e kafazit prej xhami gjatë proceseve gjyqësore si të papajtueshëm me dinjitetin njerëzor, dolën në përfundimin se kufizimet e vendosura gjatë paraburgimit ndërhynin në aftësinë e Kryebashkiakut Veliaj për të komunikuar në mënyrë efektive me mbrojtësin e tij, theksuan se Gjykata e Lartë nuk arriti të mbronte në mënyrë të përshtatshme prezumimin kushtetues të pafajësisë dhe të drejtën për mbrojtje efektive, si dhe kritikuan gjykatat e shkallëve më të ulëta se dështuan të peshonin mirë pasojat kushtetuese që rrjedhin nga privimi aftësisë për të ushtruar detyrën që Kryebashkiakut të zgjedhur demokratikisht të Tiranës i është besuar nga zgjedhësit.
