Mojtaba Khamenei, princi në hije që u bë Ajatollah! Pasardhësi i udhëheqjes së regjimit obskurantist të Iranit është fizionomikisht dhe në veshje i padallueshëm nga mjedisi i tij i rreptë mysliman. Figura e tij, identike me atë të paraardhësit të tij, udhëheqësit suprem fetar të vendit për 37 vjet. Dhe jo vetëm sepse është djali i tij, Mojtaba Hosseini Khamenei është para së gjithash një tjetër mullah i linjës së ashpër dhe për më tepër, trashëgimtari i korruptuar i babait të tij tiranik të tmerrshëm, shkruan protothema.
Në analizën e saj media greke vijon; “Në teatrin e pushtetit islamik gjithmonë ekziston një skenë e padukshme pas skenës politike. Atje një hije shfaqet sikur para trupit, rreth saj presidentët ndryshojnë. Zgjedhjet vijnë e shkojnë dhe votuesit kalojnë duke psherëtirë. Figura autoritare e Ajatollahut mbetet e palëvizshme pas perdes. I rrënjosur në një fron teokratik, emri i tij lavdërohet në xhami ku burrat dhe gratë luten veçmas.
Megjithatë, aq sa vrasja e synuar e Ali Khameneit ishte një lehtësim për shoqërinë e shtypur iraniane, ajo ishte po aq tronditëse për regjimin terrorist.
Tensioni që vrasja e tij hapi në ekuilibrin e brendshëm të pushtetit iranian duhej të mbyllej urgjentisht.
Mes sulmeve të stuhishme amerikano-izraelite, 88 klerikët e lartë shiitë të zgjedhur për një mandat tetëvjeçar që përbëjnë “Asamblenë e Ekspertëve” u thirrën urgjentisht për të marrë një vendim të shpejtë.
E nevojshme për të projektuar unitetin e regjimit, për të treguar kontroll mbi mekanizmat e tij dhe për të demonstruar vendosmëri në situata kritike lufte.
Përgjegjësia e vetme kushtetuese e organit të tyre është të zgjedhë, emërojë dhe mbikëqyrë udhëheqësin suprem të vendit. Në 47 vitet e Republikës Islamike, ishte vetëm hera e dytë që ishte mbledhur për këtë qëllim.
“Të urtët”, të cilët janë më shumë “skifterë” ultrakonservatorë fanatikë sesa “pëllumba” teologjikë siç mendohet fillimisht zhvilluan bisedime online në një klimë frike të fortë dhe çorientimi të frikshëm.
Ata u përpoqën dhe dështuan të arrinin një marrëveshje, derisa të nesërmen dy të tretat e trupit – për të plotësuar një kuorum -, domethënë rreth 60 prej tyre, u mblodhën personalisht. Ata shqyrtuan kriteret për udhëheqësin e ri suprem fetar të ardhshëm, i cili është gjithashtu kreu i forcave të armatosura dhe shërbimeve të inteligjencës.
Kualifikimet e tij përfshinin aftësi udhëheqëse dhe përvojë politike, një njohuri të thellë të ligjit islamik dhe legjitimitet revolucionar.
Në realitet, ata do të duhej ta shpiknin atë, duke ia atribuar artificialisht dhurata të tilla. Siç, në fund, bënë.
Ata me shumicë dërrmuese shpallën si udhëheqës të ri djalin e dytë të gjashtë fëmijëve të udhëheqësit të mëparshëm të vrarë. Duke injoruar në thelb qortimet e Ali Khameneit, i cili përjashtoi çdo skenar të trashëgimisë së tij familjare nga viti 2024.
“Djali i zotit”
Zgjedhja e tij nuk buronte nga qëndrueshmëria fetare apo niveli i lartë i ekspertizës në teologjinë islame. Ai mban thjesht gradën e “Hojatoleslam”, një detyrë klerikale e nivelit të mesëm. Megjithatë, ai konsiderohej i mjaftueshëm për t’u bërë një Ajatollah.
Ai kishte të gjitha garancitë shoqëruese në një mjedis favorizimi. Ai ishte “djali i zotit”, “princi në hije i një mbretërie të kalbur”, administratori i pasurisë së vjedhur gjithnjë në rritje të familjes së tij dhe interesave të dyshimta të biznesit.
Regjimi brutal dinastik dhe degët e tij e njohën veten tek ai. Në identitetin e tij të zellshëm, ata përqafuan garantuesin e mbijetesës së tyre.
Në kushtet katastrofike të një lufte në zhvillim e sipër, ata e shpallën atë përkufizimin e mishëruar të xhihadit absolut.
I “luftës së shenjtë” hakmarrëse dhe legalizimit të dhunës së armatosur kundër të pafeve. Ai, në fund të fundit kishte pësuar humbje personale traumatike. Në rrethana më të lehta, ai do të kishte qenë një figurë tragjikisht e hidhëruar, e zhytur në zi. Në rrethanat e egra të bombardimit të vendit mburoja e heroit të pathyeshëm ishte e rezervuar për të.
Në sulmin shkatërrues ajror amerikano-izraelit të shtunën e kaluar në Pallatin Ekhtesashi në Teheran, të afërmit e tyre u vranë menjëherë. Midis viktimave ishin babai i tij, nëna e tij Mansoureh Hojasateh Bagherzadeh, gruaja e tij Zahra Adel dhe një nga dy djemtë e tij. Besohet se ai u plagos gjithashtu në sulm. Televizioni shtetëror iranian e quajti atë “Jaanbaz (red.: i plagosur) i Ramazanit”, pa specifikuar nëse ai u plagos në të njëjtin vend apo nga një goditje tjetër në një vend tjetër.
Megjithatë, për besnikët e paepur të regjimit kjo simbolizonte automatikisht përcaktimin e tij si një ndëshkues i pamëshirshëm i fajtorëve. Nga ata që ishin të përkushtuar dogmatikisht ndaj strukturës hierarkike të pushtetit, u interpretua se lufta nuk do të mbaronte derisa SHBA-të dhe Izraeli “të pendoheshin për veprimet e tyre”.
