Vetëm dhjetë ditë më parë Xi Jinping u shfaq para mediave botërore si udhëheqësi më i fuqishëm kinez në dekada.
Një traditë që i kufizoi paraardhësit e tij të fundit në dy mandate.
Por edhe pse kontrolli i zotit Xi forcohet në vend, në skenën ndërkombëtare situata rrallëherë është dukur më e pazgjidhur.
Sa më shumë që lideri i Partisë Komuniste të përforcojë modelin autoritar të Kinës, aq më shumë sfidon një supozim përcaktues të epokës së globalizimit, ‘ndërsa Kina bëhej më e pasur, ajo do të bëhej më e lirë’.
Ky supozim nxiti për dekada zhvillim në tregti dhe angazhim midis Uashingtonit dhe Pekinit.
Ishte themeli për një partneritet ekonomik që përfundimisht do të shihte mallra me vlerë më shumë se gjysmë trilion dollarë të kalonin Oqeanin Paqësor çdo vit.
Tani kur Xi fillon mandatin e tij të tretë, ai përballet me një luftë tregtare të vazhdueshme me SHBA-në dhe një përpjekje të re për t’i mohuar Kinës aksesin në teknologjinë amerikane të prodhimit të çipave të nivelit të lartë që, sipas disa komentuesve, është krijuar për të ngadalësuar rritjen e Kinës.
Pekini argumenton se krisja e marrëdhënieve mes vendeve, po nxitet nga dëshira e Amerikës për të ruajtur pozicionin e saj si fuqia botërore e shquar.
BBC më tej shkruan se Amerika e korporatave gjithashtu kishte lobuar që Kina të hapej më tej, me kompani si British American Tobacco të prirur për t’ua shitur konsumatorëve kinezë dhe Këshillin e Biznesit SHBA-Kinë të etur për akses në një fuqi punëtore të lirë dhe në përputhje.
Për sindikatat amerikane të shqetësuara për humbjet e vendeve të punës dhe për këdo që shqetësohet për të drejtat e njeriut, thanë se anëtarësimi i Kinës në OBT ishte i justifikuar mbi baza ideologjike.
Strategjia e Sigurisë Kombëtare e sapo publikuar e Presidentit Joe Biden e përcakton Pekinin si një kërcënim më të madh për rendin ekzistues botëror sesa Moska.
Ndërkohë Uashingtoni ka filluar të flasë për një pushtim kinez të Tajvanit demokratik si një perspektivë gjithnjë e më realiste sesa një mundësi e largët.
Kjo është shumë larg nga ditët kur udhëheqësit e SHBA-së dhe të Kinës do të deklaronin se pasurimi i ndërsjellë përfundimisht do të tejkalonte dallimet ideologjike dhe tensionet midis një superfuqie të krijuar dhe një superfuqie në rritje.
Pra, si arritëm këtu?
Nuk është ironi e vogël që është presidenti Joe Biden ai që po e trajton gjithnjë e më shumë Kinën si një kundërshtar.
Dhe përpjekja e tij për të ndërprerë aksesin e saj në gjysmëpërçuesit e avancuar është padyshim ndryshimi më domethënës i qasjes së tregtisë dhe angazhimit.
Në fund të viteve 1990, zoti Biden, atëherë anëtar i Senatit të SHBA-së, ishte një arkitekt kryesor i përpjekjeve për të mirëpritur Kinën në Organizatën Botërore të Tregtisë (OBT).
“Kina nuk është armiku ynë,” u tha ai gazetarëve në një udhëtim në Shangai në vitin 2000, një deklaratë e bazuar në besimin se rritja e tregtisë do ta mbyllte Kinën në një sistem normash të përbashkëta dhe vlerash universale dhe do ta ndihmonte ngritjen e saj si një fuqi e përgjegjshme.
Anëtarësimi në OBT, i cili u bë realitet në kohën e Presidentit Xhorxh Ë Bush – ishte kurorëzimi i një politike dekadash të angazhimit në rritje, e mbështetur nga çdo president që nga Richard Nixon.
Sondazhi i fundit i opinionit Peë zbulon se 80% e amerikanëve tani kanë një opinion të pafavorshëm për Kinën, nga vetëm 40% ose më shumë një dekadë më parë.
Faktori i dytë i rëndësishëm që i ndryshoi gjërat ishte Donald Trump.
Mesazhi kundër Kinës i Donald Trump mund të ketë qenë i çrregullt – me pretendimet e tij për praktika të padrejta tregtare të zbutura nga admirimi i tij i hapur për stilin e njeriut të fortë të zotit Xi, por ai e përdori atë për të mbledhur një bazë të pakënaqur me jakë blu me efekt të madh.
Shkurtimisht, ai pohoi se tregtia dhe angazhimi kishin qenë një bast i keq me pak për të treguar për të, përveç punëve të jashtme dhe teknologjisë.
Por në Uashington, pikëpamja se Kina paraqet një kërcënim serioz është bërë një nga temat e pakta të konsensusit të fortë dypartiak.
Mund të mos ketë ende alternativa të lehta – zinxhirët e furnizimit do të duheshin vite për t’u zhvendosur dhe bërja e kësaj do të jetë e shtrenjtë.
Dhe Kina ka mjetet për të shpërblyer ata që vazhdojnë të angazhohen, ndërkohë që u imponon kosto atyre që nuk e bëjnë këtë.
Por ajo që është padyshim e vërtetë në fillimin e mandatit të tretë të zotit Xi është se bota është në një moment ndryshimi të thellë.
Dhe në Kinë, si në Rusi, Amerika e gjen veten përballë një kundërshtari kryesisht të saj.
