Shqipëria ka të paktën katër sfida madhore për të përmbushur gjatë këtij viti kalendarik:
Së pari, marrjen e datës për hapjen e negociatave të anëtarsimit me Bashkimin Europian;
Së dyti, zgjedhjet e përgjithshme lokale në 61 bashkitë e vendit.
Së treti, zgjedhjen e Prokurorit të ri të Përgjithshëm të Republikës.
Së katërti, ngitjen dhe fillimin e funksionimit të Prokurorisë Speciale Antikorrupsion (SPAK), një nga institucionet më të rëndësishme të sistemit të ri të drejtësisë në Shqipëri.
E përbashkëta e të gjitha këtyre sfidave është se do të realizohen as më pak e as më shumë, por në të njëjtën periudhë. Në muajin qershor. Pra, pikërisht në mesin e artë të këtij viti. Atëherë kur do të kemi mbërritur jo vetëm në gjysmën e 2019, por edhe në mesin e mandatit të dytë 4-vjeçar të mazhorancës qeverisëse socialiste.
Skenari ideal do të ishte që Shqipëria në qershor, të merte sëbashku me Maqedoninë e Veriut, siç edhe pritet, datën e hapjes së negociatave për të nisur menjëherë, përmbushjen e detyrimeve derisa në 2025 ndoshta, të mund të kishim një shans real për tu bërë vend anëtar i BE; Të realizonte zgjedhje të lira, të ndershme dhe me standardet më të larta; Të kishim Prokurorin e ri të Përgjithshëm dhe nisjen e funksionimit të SPAK.
Nëse për zgjedhjet dhe për integrimin detajet që na çojnë deri në qershor, janë të njohura për publikun, të panjohura mbeten dy hapat e rinj që lidhen me reformën në drejtësi. Sipas Kryetarit të Këshillit të Lartë të Prokurorisë Gent Ibrahimi, “gara për Prokurorin e Përgjithshëm do të hapet më 19 mars. Ligji na jep 3 muaj kohë për të përgatitur rregulloren dhe metodën e vlerësimit të kandidatëve.” Në qershor, Parlamenti pritet të votojë Nr. 1 të organit të ri të akuzës.
Në datën 7 shkurt skadon afati që Këshilli i Lartë i Prokurorisë (KLP) ka përcaktuar për paraqitjen e kandidaturave për SPAK. Nga 15 vende vakante, janë paraqitur deri tani, 8 kandidatë. Ka edhe 7 ditë të tjera kohë për plotësimin e 7 kandidaturave të tjera. Nisur nga kultura jonë e “minutës së fundit” me siguri që në 2-3 ditët e fundit të afatit ligjor, numri i kandidaturave që do të vrapojnë për të zënë radhën, me siguri do të jetë edhe më i madh sesa ai minimal i domosdoshëm.
Kjo është arësyeja se përse të dyja palët kryesore politike në Shqipëri, si mazhoranca ashtu edhe opozita, janë aq shumë të fokusuara e të fiksuara me qershorin. Sigurisht ka pika që edhe mund të takohen, por më së shumti, në mesin e këtij viti pritshmëritë e të dyja palëve janë në kahje të kundërta nga njëra tjetra.
Mazhoranca është e fokusuar tek suksesi i integrimit europian të vendit dhe tek ngritja e institucioneve të reja të sistemit të drejtësisë. Nëse të dyja këto pritshmëri realizohen me sukses, atëherë edhe rezultati i zgjedhjeve do të jetë më i garantuar për PS dhe mazhorancën e saj.
Ndërsa opozita, më së shumti duket të paktën deri tani, e fokusuar tek strategjia e zgjedhjeve, pasi suksesi dhe dështimi i saj më 30 qershor, më shumë sesa me numrin e bashkive që do të fitojë apo humbi, lidhet me atë që pritet të ndodhë më pas. Duke përcaktuar më së shumti, shanset e rikthimit ose jo të saj në pushtet, në zgjedhjet e përgjithshme parlamentare të vitit 2021.
Rëndësia e “revolucionit” të qershorit, për qytetarët është edhe më e madhe sesa pritshmëritë e të dyja kahjeve politike në Shqipëri. Sepse një “ditë më pas”, nga korriku e tutje nëse Shqipëria ia ka dalë që të hyjë përfundimisht e pa kthim në rrugën e saj europiane, qytetari ynë do të jetë gjithmonë e më i fortë, ndërsa klasa politike pandalshmërisht më e dobët. Sepse drejtësia e re e Shqipërisë europiane, do të ketë në qendër të projektit të saj qytetarin dhe shtetin. Ndërsa SPAK dhe BKH, do të ketë në fokus, mekatarin dhe antishtetin.
