Ka një tendencë gjithnjë e më të theksuar me opozitën aktuale, të cilën protesta e fundit kundër zgjedhjes së Kryeprokurorit të ri, thjeshtë vetëm sa ndihmoi që të kristalizonte më shpejt dhe ta ekspozonte më qartë publikisht në sytë e opinionit publik. Ajo lidhet me faktin se duke dashur që të tregohet e vendosur, e fortë, e ashpër, e pakompromis, e prerë dhe gjithçka tjetër që bën të duket e papajtueshme me mazhorancën, aq më shumë ajo mer tiparet e atij, që në sytë e njerëzve, u formësohet në trajtën e të fortit të rrugicës, të lagjes, të fshatit, qytetit, apo kujtdo tjetër të forti që i ka dalë emri, nami dhe bëmat në gjithë Shqipërinë.
Ky identikit, profil, porteret apo ky prototip, ka lulëzuar në Shqipëri e duket se do të lulëzojë gjithmonë, sa herë që ka rrëmuja, dhunë, mungesë shteti ligjor, mungesë institucionesh e ligji. Duke u bërë pikë referemi nga banorët e mikro mjediseve sociale ku jetojnë, e deri tek politika e madhe në Tiranë, në periudha fushatash elektorale dhe krizash kombëtare. Në kohë paqeje, askush nuk i do e nuk i voton. Askush nuk i zgjedh. Askush nuk i do. Askush nuk i pelqen e askush nuk do të donte të ishte në vendin e tyre. Askush nuk do të donte që t’ia jepte vajzën për grua e askush nuk ua tregon fëmijëve të vet për model. Poooor… Me kushtin që asnjëherë mos ti mendojë e ti flasë të gjitha këto, në prani të tyre, apo kur i kanë ballë për ballë.
Kjo nuk është një gjë e rë në sjelljen politike e publike të të zgjedhurve të popullit, sidomos në sallën e Parlamentit. Nuk është çështja këtu që të përmendësh emra të përvetshëm. Të gjithë i dinë, e i njohin. Mjafton të shihni gjysmën e listës së atyre 10 deputetëve për të cilët Policia e Tiranës ka filluar procedimin në lidhje me dhunën jashtë Parlamentit dhe në Byronë e saj, pritet që të meret masa e përjashtimit me 10 ditë nga veprimtaria si ligjvënës. Mjafton të shihni fotot e tyre gjatë protestës brenda e jashtë sallës së të zgjedhurve të popullit shqiptar. Mjafton të rishohësh videot e pamjeve të tyre. Të dëgjoni se si kanë folur me zë, me figurë, me gjuhën e trupit, me xhestikulacione, me duar, me këmbë, me këpucë e me çizme.
Sa më pak kauza kanë, aq më shumë ulërasin. Sa më pak alternativa ofrojnë, aq më shumë e shtojnë dozën e gjithfarë lloj dhune, nga ajo verbale e deri tek ajo fizike. Sa më shumë kanë hallin e tyre, aq më shumë çirren në emër të popullit. Sa më pak të drejtë që kanë, aq më shumë flasin për barazinë divine. Sa më shumë kanë abuzuar kur ishin në pushtet, aq më shumë e akuzojnë tjetrin që ka radhën të qeverisë. Sa më shumë që i ka hyrë lepuri në bark, aq më të fortë duan të shfaqen e të duken.
Sa më pak bëjnë politikë, aq më shumë ushtrojnë dhunë. Sa më pak japin konsensus, aq më shumë flasin për artin e kompromisit. Sa më shumë “jo” veprojnë, aq më shumë “po” kërkojnë. E gjitha kjo, nga alternativë pushteti dhe burim idesh në sytë e njerëzve, i shndërron gjithnjë e më shumë në simbol të gjenerimit të dhunës. Sa më shumë i largohen forcës së moralit, aq më shumë i qasen moralit të forcës.
Kjo shfaqje, kjo dukje, ky demonstrim muskujsh trupi dhe jo koke, mund ti japi mediave më shumë shikueshmëri, por protagonistëve më pak vota. Votimi për Kryeprokuroren e re mbaroi. Ajo shkoi e ul në vendin që i takon tashmë. Bashkia e Tiranës i pastroi shpejt gurët, shishet e letrat e protestuesve. Transmetimet live mbaruan. Dritat u fikën. Skena u zbraz dhe mediat po meren sot me gjëra krejt të tjera. Opozita u rikthye në bazë dhe bashkë me mbledhjet, po bën edhe bilancin e shfaqjes si një opozitë e fortë. Ndërsa për të gjithë shqiptarët, sot ishte një dite e re. Nesër një tjetër, edhe më e re. Të gjitha do harrohen. Përveç njerës: Imazhit të një opozite që bën si e fortë.
Si i forti i rrugicës, i lagjes, i fshatit, i qytetit dhe si gjithë të fortët me emër në Shqipëri. Të cilin e adhuruan dje, gjatë atyre orëve të shfaqjes së tij, atje ku ai ndihet dhe është Mbret. Ndërsa nesër, askush nuk do të dojë që ta ketë më as në lagje. Fati i mirë i opozitës sonë, është se zgjedhjet e ardhëshme ende janë shumë larg. Ka kohë që të heqi tatuazhet dhe zinxhirët nga qafa, e të riveshë kollaren, për të shkuar përsëri që të kërkojë votën, si ai djali i mirë, të cilit të gjitha nënat do të donin që t’ia jepnin vajzën për grua.
