Alastair Campbell, përkthyer nga AlpeNews.al
OK, kam qenë shumë negativ së fundmi. Vështirë të mos jesh me kllounët dhe sharlatanët e Boris Johnson, që po sjellin një katastrofë kombëtare. Por sot, do ju tregoj një histori me një fund të lumtur, për të ngrohur zemrën tuaj dhe per t’ju treguar se kryeministrat nuk janë të gjithë të njëjtë, dhe se politikanët mund të bëjnë një ndryshim.
Fundi i lumtur ndodhi menjëherë pas mesnatës në orët e para të mëngjesit të së enjtes me një tekst nga berberi im: “Ia dolëm!”
Kur shkruaja mesin e prillit për “20 gjëra që po me mungonin në karantinë”, ndeshjet e Burnley FC ishin në krye, dhe bashke me to edhe udhëtimet në Francë, Shqipëri, Singapor, Australi dhe Nashville të cilat u shtynë ose anuluan për shkak të Covid-19.
Në listen time, në numrin 14 ishte kjo: “Berberi im shqiptar, Palushi i rrugës Malden. Partnerja ime Fiona ka bërë një punë mjaft të mirë duke marrë parasysh që ajo kurrë më parë nuk mi ka prerë flokët. Por po rritet përsëri në një mënyrë shumë të çuditshme dhe të pabarabartë…”
Unë nuk kam qene kurrë tipi i prerjeve të shtrenjta e të çuditshme, por Aleks Palushi, dyqani i të cilit është pranë shtëpise sime në Gospel Oak, në Londrën Veriore, e di se çfarë dua dhe e bën fiks siç e dua.
Ne flasim kryesisht për futboll dhe politikë. Ai një tifoz i pakënaqur i Arsenalit, une një fanatik me një sy Burnley. Ai ndjek nga afër politikën shqiptare dhe e di që shkoj rregullisht në Tiranë për të këshilluar kryeministrin Edi Rama. Ai nuk është një tifoz i Boris Johnson apo Brexit, madje paralajmëroi për vite me radhë që Jeremy Corbyn nuk do të zgjidhej kurrë si kryeministër, e mendon se Keir Starmer ka një shans. Pra, kur ai thotë se “ia dolëm”, për çfarë po fliste?
Pak më shumë se një javë më parë mora një mesazh prej tij, ku thoshte se babai i tij, i cili jeton në Shqipëri, ishte i sëmurë rëndë në spital. Aleksi ishte i dëshpëruar të kthehej në shtëpi, por shqetësohej për karantinën dhe nëse do të duhej të izolohej kur të mbërrinte atje, dhe të mos ishte në gjendje të shihte babanë e tij. E kontrollova dhe zbulova se Shqipëria, e cila hyri herët në mbyllje, po dilte prej karantinës.
Fluturimet, megjithatë, ishin të vështira për të arritur, dhe në fund ai vendosi të udhetojë me makinë me vëllain e tij. Unë e paralajmërova se ai do ta kishte të veshtirë kalimin e kufirit në Francë, por, i dëshpëruar për të parë babanë e tij, ai u përpoq. E ashtu ndodhi. Në kufi, e kthyen sërish. Kështu që këtë herë u nis me traget për në Hollandë, pati më shumë fat e nga atje e i ra nga Gjermania, Sllovenia dhe Kroacia, përpara se të arrinte në kufirin kroat me Malin e Zi.
Alex ka një pasaportë britanike. “Na vjen keq”, i thanë autoritetet e Malit të Zi.”Ju nuk mund të shkoni më tej, kështu thonë kufizimet e Covid-19″. Ai u përpoq të shpjegonte për babanë e tij, por personi mori pamjen që thoshte “keqardhje shoku, kompjuteri thotë jo.”
Ai më telefonoi, i dëshpëruar, dhe unë i dhashë disa numra telefoni e më tha të beja disa kërkime në internet për të parë se çfarë mund të gjeja për ta ndihmuar. Duke vepruar kështu, zbulova se ekziston një aplikacion përmes të cilit çdokush mund të kontaktojë direkt ministrat në qeverinë shqiptare, të shpjegojë problemet e tyre dhe secili ministër ka një ekip që të ndihmojë në zgjidhjen e tyre.
Nëse lexoni blogun tim, ju gjithashtu mund të dini se unë kam qenë i shqetësuar në lidhje me formulimin robotik të përdorur nga ministrat ditë për ditë, ndërsa ata na thonë se fatkeqesisht (X persona) kanë vdekur, dhe mendimet dhe lutjet e tyre janë me miqtë dhe familjet. Jo ato nuk jane. Mendimet dhe lutjet tuaja janë vetem për mbijetesën tuaj.
Empatia, siç thashë në një pjesë që shkrova në fillimin e kësaj krize, ka të bëjë me më shumë sesa fjalë te mira. Bëhet fjalë për atë që ju bëni për të ndihmuar njerëzit që kanë nevojë për ndihmë. Alex provoi telefonat dhe aplikacionin dhe gjashtë orë më vonë ai u drejtua mbi kufirin kroat nga një diplomat shqiptar. Ata kishin vendosur që dy djem që udhëtonin nga Anglia për të parë një baba të sëmurë ishte ajo që quhet dhe ndihma speciale.
Kam zbuluar gjithashtu se përveç aplikacionit, njerezit kanë qenë duke postuar nevojat dhe problemet e tyre në lidhje me Covid-19 në faqen e Facebook të Edi Ramës dhe ai i ka renditur ato sa më mirë që të jetë e mundur, të mëdha dhe të vogla.
Dallimi në nivelet e empatisë midis një qeverie e cila inkurajon njerëzit të kërkojnë drejtpërdrejt nga ministrat për ndihmë, mënyrën shqiptare dhe ata të ministrave tanë, të cilët flasin bisedat se sa të shkëlqyeshëm janë ndërsa nuk dështojnë pothuajse në çdo aspekt të kësaj krize, është e dukshme , dhe turp.
Në Shqipëri, 33 njerëz kanë vdekur nga koronavirusi. Në Mbretërinë e Bashkuar, edhe në shifrat zyrtare, mbi 40,000, por shifra e tepërt e vdekjes është tani mbi 60,000 dhe vetëm dje, 10 herë më shumë njerëz vdiqën nga Covid-19 në Mbretërinë e Bashkuar sesa kishin vdekur në Shqipëri gjatë gjithë krizës. Sigurisht, Shqipëria është një vend shumë më i vogël, por ata u përballën pikërisht me të njëjtat sfida si të gjithë, dhe janë shumë më afër Italisë.
Kushdo që ka mendje të bëjë shaka për Shqipërinë, ju them këtë: Për vdekjet e tyre për një milion banorë, shkalla eshte 11. E jona është pothuajse 600. Kjo është ajo që Johnson e quan “sukses të dukshëm”.
Kur Johnson ishte ende duke shtrënguar duart në spital dhe duke i nxitur njerëzit të shkonin në gara dhe futboll, Shqipëria ishte në mbyllje totale, duke përfshirë masat e zbatuara rreptësisht nga 1 pasdite deri në 5 të mëngjesit, me vetëm një person për anëtar të familjes që lejohej të shkonte në pazar, i monitoruar nga ndjekja në internet.
Rama po më dërgonte foto të rrugëve boshe. Ai më dërgoi një titull të BBC-së për Boris Johnson duke thënë se shkollat do të qëndronin të hapura sepse “mbyllja e tyre mund të bënte më shumë dëm sesa mirë” me mesazhin “WTF !! Zoti të ju ndihmojë nëse kjo është” këshillat e tij shkencore … Italia u shkatërrua nga kjo qasje”, shkruante Rama.
Dy javë më vonë, situata në Shqipëri ishte mjaftueshëm nën kontroll saqë Rama të mund të dërgonte mjekë dhe infermierë në Itali, ku, në një sondazh të fundit, ai u vu në krye të liderëve botërorë dhe se si ata kishin trajtuar krizën. Miratimi i tij prej 62.8 përqind ishte në kontrast me ata dy emra më të njohur në fund Trump, 28.9 përqind, Johnson 23.3 përqind.
Unë e kam njohur Ramën prej vitesh, dhe kam parë dikë që di të bëjë detyrën e kryeministrit. Unë e kam njohur Johnson për vite me rradhë, dhe kam parë sa duhet ta di se ai nuk mund. Në të vërtetë, nëse nuk do të ishte për zërin e poshtëm, CV Eton / Oxford, nuk jam i sigurt se ai do të merrte një punë per te pastruar dyshemenë në berberanen e Palushit, e lëre më të drejtonte një nga vendet më të mëdha në tokë.
Dhe në fund, a mund t’i presë ato dreq flokësh? Edhe nëse Carrie e bëri këtë rrëmujë, nuk mund të duket më keq sesa tani, dhe një rrëmujë e tmerrshme të paktën do të ishte një mesazh për markën e tij kryeministrore.
