Homoseksualiteti buron nga një ndërthurje e faktorëve gjenetikë dhe mjedisorë. Kjo është ajo që mbështet një studim i diskutueshëm, kryer mbi gjysmë milioni njerëz nga një ekip ndërkombëtar i koordinuar nga italiani Andrea Ganna i Institutit të gjerë të Harvardit.
Nuk ka vetëm një gjen për studiuesit që të parashikojnë sjelljen seksuale, por mijëra variante që kontribuojnë në një mënyrë të kufizuar në ndikimin e mjedisit dhe kulturës.
Studimi maxi, i publikuar në revistën “Science”, paraqet hulumtimin gjenetik më të gjerë mbi homoseksualitetin. “Studimet e mëparshme kishin sugjeruar praninë e sinjaleve të forta gjenetike që mund të parashikojnë sjelljen seksuale: një nga pikat më të njohura të kromozomit X, por në studimin tonë, me një mostër njëqind herë më të madhe, ne kemi treguar se ky nuk është rasti”, shpjegoi Ganna.
Për të adresuar çështjen në një mënyrë statistikisht të rreptë, studiuesit ekzaminuan të dhëna mbi gjysmë milioni njerëz në dy baza të të dhënave gjenetike të mëdha. “Ne bëmë një ekzaminim të të gjithë gjenomit, duke ekzaminuar miliona shënues gjenetikë për të parë se cilat mund të shoqërohen me sjellje seksuale të deklaruar nga njerëzit në pyetësor,” tha studiuesi.
Në këtë mënyrë dolën pesë variante gjenetike, statistikisht domethënëse të lidhura me homoseksualitetin, funksioni i të cilit ende nuk dihet. “Ne e dimë se njëra prej këtyre varianteve gjendet në një rajon të ADN-së që shpreh receptorët për nuhatje, ndërsa një tjetër është i lidhur me tullacinë e modelit mashkullor dhe ndoshta rregullimin hormonal, por ato janë vetëm hipoteza.
Pesë variantet që gjetëm shpjegojnë më pak se 1% të ndryshueshmërisë në sjelljen seksuale. Ka të ngjarë që ka mijëra gjene të tjera që lidhen në një farë mënyre me sjelljen seksuale, edhe nëse vlerësojmë se ata mund të kontribuonin më së shumti 25% në këtë tipar shumë kompleks, i cili nga pikëpamja gjenetike bie brenda ndryshueshmërisë normale të njeriut “, vazhdoi Ganna.
