“Zoti është një grua”, është kënga e re në albumin e ri të Ariana Grandes, është një kujtesë se arkeologët besojnë se Perëndia është konsideruar si femër për 200,000 vitet e para të jetës njerëzore në tokë.
Në 13 korrik 2018, Ariana Grande deklaroi, në një varg vokal prej katër oktavash, “Kur të thuhet e të bëhet gjithçka /do të besosh që Perëndia është një grua”.
Nga pishina e bojërave të lashta që i ngjan anatomisë femërore, ylli i popit dha një mesazh qiellor: kjo është bota e një gruaje. Dhe, në përputhje me rrethanat, Interneti shpërtheu në duartrokitje feministe.
Sidoqoftë, në kontekstin e historisë teologjike, në të vërtetë është e mrekullueshme që pohimi i Grandes do të bënte një impakt të tillë në vitin 2018.
Vërtetë, zotat femra janë konsideruar heretikë në shumë kultura për mijëvjeçarë dhe sugjerimi se Perëndia është ndonjë gjë tjetër përveç një burri të vjetër e të bardhë në qiell është, për disa, ende një mendim thellësisht shqetësues.
Por nëse kthehemi në origjinën e lashtë të qytetërimit njerëzor, gjejmë dëshmi se hyjnitë femërore adhuroheshin shumë për mijëvjeçarë të tërë.
Shumë kohë para themelimit të feve kryesore të botës, gjatë periudhave më të hershme të zhvillimit njerëzor, shumë sisteme besimi nderuan një krijues suprem femëror.
Në librin e saj të vitit 1976, “Kur Perëndia ishte një grua”, historiania Merlin Stone gjurmon adhurimin e lashtë të perëndeshës në moshat paleolitike dhe neolitike.
Në Lindjen e Afërt dhe të Mesme, shkruan ajo, ne mund të gjejmë dëshmi se “zhvillimi i fesë së hyjnisë femërore në këtë zonë ishte e ndërthurur me fillimet e hershme të fesë që deri më tani janë zbuluar kudo në tokë”.
Kjo perëndeshë ishte padyshim hyjni suprem që sundonte të gjithë;
Krijueses dhe ligjbërëse e universit, profeteshës, ofruese e fateve njerëzore, shpikëse, shëruese, gjuetare dhe udhëheqëse e guximshme në betejë”.
Ndërsa Judaizmi, Krishterimi dhe Islami evoluan në Lindjen e Mesme dhe Evropën, fetë monoteiste filluan të çimentonin adhurimin e një rendi të ri, ekskluzivisht mashkullor: Perëndia, Mbreti, Prifti dhe Ati.
Këto teologji të reja e vendosën perëndeshën në një status vartës, me një burrë si bashkëshortësi i saj, apo edhe si vrasës i saj.
Në librin e saj, Stone shkruan gjerësisht për zhdukjen e hyjnive femërore, duke argumentuar se në atë kohë adhurimi i perëndeshës u bë viktimë e “shekujve të vazhdueshëm të përndjekjes dhe shtypjes nga avokatët e feve të reja që mbanin hyjnitë mashkullore si supreme” , kjo lidhje kryesore në fenë nënkuptonte gjithashtu statusin e grave në mbarë botën.
Pra, kënga e Arianas nuk është vetëm një himn pop, por është gjithashtu në një formë shumë e hollë- një kujtesë që qëndron para nesh një historinë e pasur të adhurimit të perëndeshës krejtësisht të ndarë nga fetë, zakonet dhe ligjet patriarkale që u ngritën.