Pse dikush dhuronte vezët e saj për të ndihmuar një të huaj të ketë një fëmijë? Elaine Chong shpjegon arsyet e saj.
Kam parë për dhurimin e vezëve kur isha në universitet në SHBA. Ne studiuam sociologjinë, psikologjinë dhe biologjinë e dhurimit të spermës dhe vezëve dhe unë isha vërtet iefrymëzuar nga natyra dhuruese e saj – e dija se ishte për mua. Profesori na tha se bankat e vezëve dëshironin femra të reja, të shëndetshme që ishin të arsimuara mirë,dhe se kishte një mungesë reale të grave me ngjyrë.
Profesori foli për mënyrën se si çdo vezë mund të vlejë deri në $ 3,000 (£ 2,280) që e bëri sallën e ligjëratës të shkojë: “Ooooooh!”
E vendosur për ta bërë atë gjë shkova dhe u regjistrova nëpërmjet një faqe të internetit zbukuruar me fotografi të foshnjave të gëzuar, topolak.
Për fat të keq, pothuajse procesi dështoi pasi kushdo që ka jetuar në Britani të Madhe për më shumë se gjashtë muaj nga viti 1980 deri në vitin 1997 është i papërshtatshëm për shkak të rrezikut të mundshëm të transmetimit të formës njerëzore të BSE (vCJD). Kjo gjithashtu nënkuptonte se unë nuk mund të dhuroja gjak, ose të vija në listën e donatorëve të organeve.
Por idea qëndroi me mua dhe kur u ktheva në Britani të Madhe për diplomën time pasuniversitare, vendosa të provoja përsëri këtu. Një ndryshim i madh është se donatorët këtu marrin një kompensim të njëhershëm prej £ 750 ($ 990) për të mbuluar shpenzimet por unë nuk po e bëja atë gjë për para.
Dua t’i bëj familjet të ndihen të plota. U regjistrova përmes një faqeje tjetër dhe u ftua të merrja pjesë në një proces rigoroz të shqyrtimit. Ata më kërkuan shumë pyetje – administratori, infermierja, doktori – të gjithë donin të dinin përse donte të dhuroja vezët e mia.
Kuptova se në Britani të Madhe ka edhe një mungesë të donatorëve nga pakicat etnike.
Për sa kohë që unë e di, nuk ka asgjë në kulturën kineze që ndalon dhurimin e vezëve apo gametave, por më mori ende mosha për t’i treguar nënës sime se doja të bëja atë.
Mami im gjithmonë ka insistuar që nëse ajo do të vdiste, ajo donte të dhuronte ndonjë organ që mund të ishte i dobishëm për njerëzit. Vezë pse! Kjo është pak më ndryshe, sepse njerëzit do të ecnin me gjene. A do të mendonin prindërit e mi për ta si nipërit e mbesat e tyre? Kur më në fund i thashë asaj, reagimi i menjëhershëm i saj ishte: “Mos i trego babait tënd”. Kur u aprovova si dhurues, ata shpjeguan se nuk ishte si në filma dhe se pas dhurimit me të vërtetë nuk do të merrja asnjë lajm për pasardhësit e mundshëm derisa ata të ishin të rritur – dhe pastaj vetëm nëse ata kërkuan Fekondimin e Njeriut dhe Autoriteti i Embriologjisë për informacion në lidhje me donatorët e tyre të vezëve.
Mendova se dukej e arsyeshme. Si do ta dinin prindërit nëse fëmija i tyre mund të jetë sportiv apo si i veshur me të zeza?
Kam gjetur veten duke menduar shumë për mënyrën se si po i paraqisja vetes prindërve të mundshëm. Në format e kam plotësuar lartësinë time, peshën time, ngjyrën e syve dhe historinë mjekësore, por kjo nuk më kap me të vërtetë si një person. Si do ta dinin prindërit nëse fëmija i tyre mund të jetë sportiv, i dashur me ushqim tajlandez, apo ngjashëm me kafshët?
Klinika pyeti për hobi dhe nëse kam luajtur një instrument muzikor, por ndihej sikur po shkruaja një CV mjaft të thatë, të jem e sinqertë. Gjatë disa javëve të ardhshme kisha shumë teste mjekësore. Duhet të injektoja veten me hormone dy herë në ditë, gjë që ishte pak si të luante doktori. Mbajta gjilpërat në frigoriferin tonë të familjes – askush nuk më pyeti se çfarë kishte në çantën e çuditshme.
Të jesh në hormone ishte sikur të kishit sindromën premenstruale, por 100 herë më keq – më thanë se gratë “vuajnë nga dhimbje”, por unë jubetohem, ka pasur shumë më tepër. Shtova në peshë dhe isha e fryrë.
GJithsesi e mora shumë thjesht . Vizitat morën shumë kohë, vetë emërimet ishin të shkurtra, por kishte shumë prej tyre – për fat të mirë unë punoja vetëm me kohë të pjesshme, dhe më së shumti në mbrëmje. Procesi i përgjithshëm mori tre muaj.
Kur isha afër dhurimit – ose “nxjerrjes”, siç nganjëherë njihet – kam marrë një tekst nga një infermiere në mes të natës. Një sulm terrorist kishte ndodhur atë mbrëmje pranë klinikës, dhe e gjithë zona ishte ngjitur si një vend i krimit. Asnjë nga stafi nuk mund të shkonte në punë dhe pacientët më urgjentë duhej të devijonin në një klinikë të Harley Street. Mua më kishin ngelur vetëm disa ditë nga nxjerrja , kështu që ata duhet të riorganizoni takimin tim sa më shpejt tëishte e mundur.
Gjatë rrugës për në klinikë të nesërmen në mëngjes, gjeta veten duke menduar: “Nëse unë vritem në një sulm terrorist, dp lutesha të ndodhte pasi ta kasha mbaruar këtë punë , sepse kasha këto vezë të çmuara në stomakun tim që duhet të shkonin tek fa,iljet që prisnin nga mua “.
Në klinikën e Harley Street tekniku numëronte çantat e mia të vezëve. Unë do të isha shumë mirë të numëroja ata vetë gjatë javëve. Ata vendosën se isha gati dhe më treguan për procedurën e dhurimit, e cila përfshinte agjërimin natën më parë.
M’u desh të kthehesha herët në mëngjes. Vendosa të vishem për këtë rast sepse nuk desha të ndjehesha si një paciente – plus, ishte Harley Street!
U futa në një dhomë pritjeje dhe përmes perdesve dëgjova një rrjedhë të qëndrueshme të grave që ishin gjithashtu aty për të dhuruar. Unë nuk mund t’i shihja ato, por kur dëgjova dikë që më quante “zonja kineze”, supozova se të tjerat nuk ishin.
Unë kurrë nuk kasha qenë nën një anestezi të përgjithshme më parë, apo edhe të kasha veshur ndonjë fustan spitalor.
Doja të kujtoja gjithçka, por më nxorrën jashtë dhe gjëja që mbaja mend ishte një karrige më rrota në dhomën e spitalit. Kirurgjia kishte zgjatur 15 minuta.
Unë isha mjaft e përgjumur. Një infermiere erdhi për të pyetur nëse doja një biskotë – edhe në gjysmën e vetëdijes sime unë isha një diva dhe i kërkova diçka tjetër .
Më erdhi një kuti me çokollata dhe një letër “Faleminderit për dhurimin”.
Ata më thanë se kishin marrë gjithsej 11 vezë .
Më thanë të shkruaja një letër me vullnet të mirë për prindërit dhe pasardhësit e mundshëm. Do të ishte e vetmja gjë që ata mund të merrnin nga dhuruesi derisa pasardhësi të rritej deri në moshër kur mund të vendoste vet nëse dëshironte të më kontaktonte ose jo.
Shkrova një letër në telefonin tim, sapo u largova nga klinika dhe u emocionova kaq shumë për këta fëmij “hipotez” sa fillova të qaj.
Unë shkruajta se ata fëmijë do të ishin rezultat i planifikimit dhe dashurisë dhe se familja ime, partneri im miqtë e mi u kujdesën për ta edhe pse nuk i njohin.
Gjihashtu shkruajta pak për pasionin tim dhe për drejtësinë shoqërore
Unë besoj se për 18 vite do të marr vesh se si shkoi e gjitha.
Nëse do të më pyesnit nëse do ta a bëja sërisht përgjigja do të ishte “ndoshta”
Unë mendoj se kam bërë gjënë e duhur dhe nuk ishte aq e vështirë sa mendoja se mund të ishte.
Përgatiti:/AlpeNews.al/
