Azizullah është një azilant i cili la Afganistanin për të kërkuar azil në Evropë dhe përfundoi duke jetuar në një stacion hekurudhor të ngrirë dhe të braktisur në Serbi. Ai thotë se nëse do ta dinte se sa e vështirë do të ishte, ai kurrë nuk do të kishte bërë udhëtimin.
“Kur ishim në shtëpinë tonë gjithmonë flisnim se sa paqësore dhe e mrekullueshme do të ishte Evropa. Menduam se do të kishte lehtësira, dhe se jeta jonë do të ishte shumë e bukur.”
“Nëse do ta dija se sa e vështirë ishte nuk do të kisha ardhur kurrë. Të betohme në Zot se nuk do të kisha ardhur kurrë. Prindërit e mi shitën shtëpinë dhe gjithçka që kishin.”
Azizullah është nga Afganistani, por në zyrat e kampit i jepet prioritet femrave, fëmijëve dhe sirianëve.
Flet një prej azilantëve: Tregojani këtë botës, këtu qëndrojmë ne, për hir të Zotit, ndaloni, mos i sillni më fëmijët tuaj në Evropë.
Azizullah: Unë nuk e lash Afganistanin për një arsye të kot. Një nga vëllezërit e mi është vrarë dhe në të gjithë na mungon ai. Tani jam këtu në Serbi dhe sërish ka shumë probleme.
Azizullah është në kontakt me kontarbandistët, që të kaloj kufirin dhe të shkoj në Hungari, ai njëherë e provoi të kalonte por policia i kishte kapur.
Azizullah: Ne u munduam të kalonim, vrapuam për disa minuat, për 15 ose 20 minuta, ne donim të qetsoheshim pak por në atë moment erdhi policia dhe na kapi. Ata na kishin pikasur nëpërmjet gjurmëve tona në dëborë. Ata kishin disa qenë me vete të cilët mu sulën, ndërsa unë po i shkelmoja. Më bën të ulërisja si një i çmendur, ishte një qenë vërtet i madh.
Në fillim mendova se do të qëndronim këtu vetëm për 10 ditë e shumta, por kanë kaluar 7 muaj.
Ai ka folur me disa kontrabandistë të tjerë, ka kontaktuar në distancë me një shofer kamioni, i cili i kishte thënë se ai mund të merrte vetëm një person pas kamionit të tij, kështu Azizullah shkoi . Pas kamionit ishte katran i zi, por duket se ia ka vlejtur pasi tashmë ata ai është ka shkuar në Spanjë, ku thotë se është i lumtur, por që i duhet të punoj të shlyej borxhet me kontrabandistët.
