Hamid Badoui vrau veten në seksionin e “të sapoardhurve” të burgut Lorusso dhe Cutugno në Torino, të hënën më 19 Maj. Nga informacionet e marra nga shtypi dhe avokati i tij, shtetasi me origjinë marokene ishte 42 vjeç dhe jetonte në Itali prej më shumë se dhjetë vjetësh.
Ai vrau veten me lidhëset e këpucëve, vetëm disa orë para seancës gjyqësore. Akuza: rezistencë, fyerje dhe plagosje pas një sherri me disa bashkatdhetarë në një dyqan cigaresh.
Mediat italiane raportojnë se Hamidi jetonte në kushte të vështira, i shtypur nga burokracitë, dhe muajt e fundit ishte përpirë në vorbullën e Qendrave të Paraburgimit të Riatdhesimit: së pari ajo në Bari, pastaj transferimi në Shqipëri, në Qendrën e Paraburgimit në Gjadër, pas ndryshimeve në Paktin midis Italisë dhe Shqipërisë.
Sipas rrëfimit të tij, transferimi i detyruar u krye me kyçet e duarve të lidhura me lidhëse plastike, si të një të burgosuri, edhe pse ai ishte në paraburgim administrativ.
Pas kësaj vdekjeje nuk fshihet vetëm një çështje gjyqësore e izoluar, por e gjithë struktura e një sistemi që ndëshkon brishtësinë. Në Torino, ky nuk është rasti i parë i një “vetëvrasjeje” pas hekurave: vdekjet e Moussa Balde dhe Faisal Hossein kanë demonstruar tashmë se si funksionon dhuna institucionale dhe përsëritet sistematikisht.
Vdekja e tij të mos arkivohet si një aksident, por të mbetet në kujtesën kolektive si një gjest i fundit i rebelimit. Sepse Shteti nuk mund t’ia heqë një qenieje njerëzore forcën për të thënë jo, madje as me heshtjen ekstreme të trupit të vet, madje as duke futur “krimin e vetëvrasjes” në mjediset e paraburgimit.
