David Phillip Vetter, një djalë i vogël me një gjendje të rrallë të quajtur SCID, lindi pa një sistem imunitar funksional.
Udhëtimi i tij i jetës kaloi në një flluskë të veçantë plastike, duke magjepsur zemrat dhe lënë gjurmë në miliona jetë edhe 50 vjet më vonë.
Në shtator të vitit 1971, David lindi në Teksas si fëmija i tretë i prindërve të tij, Carol Ann dhe David. Ata patën një vajzë të quajtur Katherine dhe humbën tragjikisht djalin e tyre, David Joseph, në foshnjëri për shkak të SCID (imunodefiçencë e rëndë e kombinuar).
Kur ata mësuan se kishin një djalë tjetër, mjekët i informuan ata për mundësinë e 50% që ai të lindte me SCID.
Fillimisht, specialistët besuan se mbajtja e Davidit në një flluskë sterile do të ishte vetëm një masë e përkohshme ndërsa ata kërkonin një kurë për SCID. Ata shpresonin se ai do ta tejkalonte atë deri në moshën 2-vjeçare. Megjithatë, me kalimin e kohës, u bë e nevojshme që Davidi të mbetej në flluskë gjatë gjithë jetës së tij për ta mbrojtur kundër viruseve dhe baktereve potencialisht fatale për të.
Gjatë 5 viteve të para të jetës së Davidit në Qendrën Spitalore të Teksasit, stafi pati diskutime rreth rritjes së një fëmije brenda një flluske.
Jeta e Davidit brenda flluskës ishte tepër e përpiktë. Çdo gjë që ai merrte, nga ushqimi dhe uji te pelenat, veshmbathjet dhe librat, duhej të sterilizohej tërësisht dhe të futej nëpër kapakë. Qendrat e izolimit, të projektuara nga inxhinierët e NASA-s, siguruan sigurinë dhe mirëqenien e tij. Përveç kësaj, ata krijuan një kostum të veçantë që i ngjante kostumit të një astronauti, i cili e lejoi Davidin të lëvizte lirshëm brenda flluskës.
Falë kostumit 50,000 dollarësh, nëna e Davidit, Carol Ann, më në fund mund ta mbante dhe përqafonte djalin e saj për herë të parë më 29 korrik 1977, kur ai ishte 5 vjeç. Ishte një moment prekës dhe i çmuar për të dy.
Në vitin 1983, mjekët ofruan një procedurë të re që përfshinte një transfuzion të palcës kockore nga një dhurues i cili nuk përputhej me gjendjen e Davidit. Motra e tij, Katherine, doli me vetëmohim si dhuruese me shpresën për të kuruar sëmundjen e vëllait të saj.
Tragjikisht, vetëm 4 muaj pas procedurës, në moshën 12-vjeçare, David Vetter ndërroi jetë nga limfoma, kancer që më vonë u konfirmua se ishte futur në sistemin e tij nga virusi i fjetur Epstein-Barr i pranishëm në palcën e motrës së tij.
Spitali i Teksasit hapi qendrën “David”, duke u fokusuar në kërkimin, diagnostikimin dhe trajtimin e mungesës së imunitetit.
Trashëgimia e Davidit çoi në ligje që lejojnë panelet e shqyrtimit të të porsalindurve, duke mundësuar diagnostikimin e hershëm dhe jetë më të shëndetshme për fëmijët me SCID.
Një mjek i njohur tha: “Ajo që Davidi na dha ishte një mësim i fuqishëm në shumë fusha të mjekësisë dhe në vetë jetën”.
Epitafi i gurit të varrit të David Vetter lexon: “Ai kurrë nuk e preku botën, por bota u prek nga ai”.
Historia frymëzuese e Davidit tregon ndikimin e një personi në shoqëri . Nëpërmjet betejave dhe triumfeve të tij, ai tërhoqi vëmendjen ndaj çështjeve thelbësore mjekësore dhe bëri përparim të rëndësishëm në kujdesin shëndetësor. Trashëgimia e tij vazhdon të ndikojë në jetë të panumërta, duke shërbyer si një kujtesë se veprimet individuale mund të çojnë në ndryshime pozitive dhe të qëndrueshme për botën. /Top Channel/
