Ukraina ka arritur të çlirojë një pjesë të mirë të territorit të saj, e cila ishte e pushtuar nga forcat ruse pas tërheqjes së tyre.
Një prej këtyre zonave është dhe qyteti i Izyiumit, banorët e të cilit qëndruan për pothuajse 6 muaj nën kontrollin e ushtrisë së Vladimir Putin. Ata kanë rrëfyer tmerrin e përjetuar gjatë kësaj kohe, duke përmendur aromën e tmerrshme të trupave të vdekur, të bërtiturat e njerëzve që torturoheshin por dhe dhunën e ushtruar ndaj tyre.
Në një rrëfim për “The sun”, Viktoriia Shcherbak u shpreh se nuk do t’i harrojë kurrë fjalët që thoshin ushtarët rusë teksa mbante fort vajzën e saj në qelinë e tyre.
“Ata vinin shpesh për të na kontrolluar dhe na ngacmonin. Njëherë më thanë se do të më tregonin se si do ta përdhunonin vajzën time.”
Viktoriia dhe familja e saj ishin nga qyteti i Balakliya, 25 milje nga Izyum . Dhe ata po jetonin një jetë të lumtur përpara se vendlindja e tyre të binte në duart e forcave të armatosura ruse në mars.
55-vjeçarja punonte në një shkollë të mesme lokale si mësuese e gjuhës angleze dhe, së bashku me bashkëshortin e saj 35-vjeçar, Sergiy, adoptuan një vajzë të vogël shtatë vjet më parë pasi vajza e tyre vdiq në moshën 23-vjeçare. Por jeta e tyre ndryshoi tërësisht kur nisi lufta, teksa ata nuk mundën as të arratiseshin.
“Nuk kishte energji elektrike, dhe shpesh nuk kishte as ujë. Falë Zotit, kishte gaz dhe kështu gatuam ushqim,” tha ajo për The Sun Online.
Duke folur nga Lviv, Viktoriia përshkroi se si ushtarët rusë po qëllonin dhe po lëviznin pranë shtëpisë së saj ndërsa përparonin nëpër lagje. Dhe familja shpresonte se do të liroheshin kur të ndalonin luftimet, por më pas rusët mbyllën qytetin në maj.
“Askush nuk u lejua të largohej. Dyqanet, bankat dhe farmacitë u mbyllën. Terrori filloi,” tha ajo.
“Njerëzit filluan të zhdukeshin.”
Viktoriia kujton se si rusët mbyllën spitalin, pasi “i hoqën mjekët dhe stafin dhe i vranë të ulur në gjunjë”. Më pas ajo tregon se të gjithë banorët u morën peng.
“Me çanta në kokë na çuan në bodrum, ku na futën në një kafaz. Mund të uleshim dhe të qëndronim vetëm, ishte shumë e ngushtë, na çonin në tualet një herë në ditë”, kujton Viktoriia.
Të transferuar në një burg, Viktoriia dhe vajza e saj, tani 16 vjeçe, u mbyllën në një qeli, por nuk u tha se çfarë kishte ndodhur me Sergiy. Kishte pesë gra në qeli, e cila nuk kishte dritë dhe një ventilator të prishur në mes të sezonit veror të Ukrainës.
“Tualeti mbante erë të tmerrshme. Flinim në dërrasa të zhveshura, një vajzë në dysheme. Na ushqenin një herë në ditë, një porcion për dy. Ndanim dy litra ujë në ditë për të gjithë. Por gjëja më e keqe ishte pasiguria, nuk e dinim se çfarë na priste. U përpoqa të mos humbisja zemrën, tregova histori qesharake, luajta letra me vajzën time. Kisha frikë për fëmijën tim dhe u përpoqa ta shpërqendroja. Ne ishim të rrethuar nga ushtarë të dehur dhe ishim në fuqinë e tyre të plotë. Pas disa ditësh, gratë u morën një nga një për t’u marrë në pyetje.
“Vajza ime nuk u rrah, por ishte shumë e frikësuar. Kjo ishte hera e parë që unë qava, kur ma morën vajzën”, kujton Viktoriia.
“Fqinjët e mi në qeli na thanë se i kishin rrahur me elektroshok, i kishin zhveshur dhe i tallnin, i kishin detyruar të tregonin në kamerë se si jetonin mirë tani me rusët”.
Viktoriia u mor në pyetje dhe u frikësua nga tre burra të armatosur në kapuç.
“[Ata] donin që unë të punoja për ta, t’u mësoja nxënësve sipas programeve ruse. Marrja në pyetje u filmua. Unë duhej të përgjigjesha në atë mënyrë që të liroheshim dhe në të njëjtën kohë të mos tradhtonim atdheun.”- tregoi ajo.
Por më e keqja do të vinte.
“Nuk kisha frikë, por kur filluan të më kërcënonin se si do përdhunonin vajzën time, humba ndjenjat”, tha Viktoriia.
“Tensioni nervor çoi në një atak në zemër, por më shpëtoi mua dhe vajzën time nga abuzimi i mëtejshëm”.
Dyshja u dërguan me ambulancë në një klinikë të dëmtuar, ku qëndruan për disa ditë. Por një fije shprese u shfaq kur Sergiy, me të cilin Viktoriia nuk kishte dëgjuar që kur u arrestua, u lirua dy javë më vonë.
“Kur ai hyri në oborr, unë nuk e njoha. Ai dukej si i vdekur i gjallë,” shpjegoi i mbijetuari.
