Pandemia është zbehur nga shqetësimet e popullatës (madje edhe nga agjendat e mediave). Maskat po mbeten kujtim pothuajse kudo.
Frika e vetme për dimrin në prag lidhet me “sasinë” e Covid dhe gripin sezonal: dhe vetëm në rast vështirësie mund të supozohet të ketë masa shtrënguese
Dyzet e pesë mijë raste të reja të Covid vetëm në 24 orët e fundit, qindra vdekje në ditë, mijëra njerëz në spital: këto janë shifra që në çdo vend tjetër do të klithste për urgjencë dhe ndoshta do të shkaktonte masa kufizuese dragoniane.
Por kjo nuk po ndodh në Britaninë e Madhe.
Ajo që po shihet shqetësuese në Londër këto ditë është kriza e mjekëve të familjes, të cilët nuk janë më në gjendje të shohin pacientët personalisht për shkak të vizitave të akumuluara muajt e fundit; apo rrezikun e një Krishtlindjeje të dobët, pa dhurata ose gjeldeti, për shkak të kolapsit të rrjeteve logjistike.
Këto janë pasojat e koronavirusit që po diskutohen: por jo rritja e infeksioneve.
Nga ana tjetër, edhe vetë mentaliteti i njerëzve po devijon në këtë drejtim.
Pasi qeveria hoqi të gjitha kufizimet në korrik, Londra ka qenë në normalitet të plotë që nga shtatori: javën e kaluar Kongresi i Konservatorëve u mbajt në Mançester, ku mijëra njerëz u panë të mblidheshin pa maska (e vetmja e dukshme ishte ajo që mbante ambasadori francez).
Në kryeqytet po zhvillohet ngjarja kryesore artistike e vitit, e cila është kthyer në shkëlqimin e saj të zakonshëm ndërsa klubet më trendi në kryeqytet po përgatiten të krijojnë festa për Halloëeen ku distancimi shoqëror do të jetë i matshëm në të dhjetat e një milimetri; maskat janë bërë kujtim kudo, tani vetëm në metro mund të shihen të mbahen tek tuk.
Sigurisht, ekziston një plan B i qeverisë.
Nëse gjërat dalin jashtë kontrollit, plani B përfshin mbajtjen e maskës vetëm në ambiente të mbyllura, ndërsa jashtë nuk do të jetë e detyrueshme; apo edhe mundësia për të imponuar pasaportën e vaksinimit ne disko apo ngjarje të mëdha (por sërish do të ndeshte në rezistencë të madhe në Parlament, sepse kundërshtohet nga i gjithë spektri politik).
Që do të thotë se mbetet vetëm që të kryqëzojmë gishtat.
Ky është një eksperiment i madh: të jetosh me Covid, duke e pranuar atë si një fakt endemik dhe të pa-zhdukshëm, ta mbash nën vëzhgim, por të lejosh shoqërinë të kthehet në punë.
Parë nga ky këndvështrim, Italia, e cila gjithashtu ka një përqindje të lartë të njerëzve të vaksinuar (më të lartë se ajo britanike) dhe një nivel relativisht të ulet të infeksioneve, duket shumë larg nga ajo që po ndodh në Britani./ SI
