Ramush Haradinaj ka kujtuar me dhimbje momentin e tij më të vështirë gjatë kohës së luftës së UÇK-së, që ishte vrasja e vëllait të tij Luan Haradinaj.
Në një intervistë për “5 pyetje nga Babaramo”, Haradinaj thotë se momenti më i vështirë ka qenë humbja e vëllait të tij, Luanit më 6 maj 1997, ku u zbuluan nga armiku dhe atij i është dashur të mbajë mbi shpinë për 8 orë të vëllain e vdekur deri në Has.
Haradinaj shprehet se lufta, ku në krah është një familjar, është më e vështirë, por që ai dhe Luani kishin një pakt mes tyre, që në rast se vritej njëri prej tyre, të mos e linin trupin në zonën e armikut.
“Unë kam qenë më shumë në pjesën operative për përgatitjen e UÇK-së. Nuk na ka penguar askush. Kemi pasur njerëz që kemi bashkëpunuar nga të dy kampet politike. Për ne, nuk ka pasur problem kush ishte kush, – tregon ish-kryeministri i Kosovës. – E gjithë lufta ka qenë e shënuar nga dy ngjarje të rënda. E para, kur më vranë Luanin, është vrarë më 6 maj ’97. Ka qenë një ngjarje shumë e rëndë për mua vrasja e vëllait. Kam punuar me vështirësi dhe punuar gjatë pranverës. Dhe e dyta, 24 marsi ’98, kur rrethuan familjen time”.
Haradinaj shprehet se nuk e ka lëshuar trupin e të vëllait për asnjë moment në tokë, deri sa arriti në fshatin Vlahne të Hasit, ku dhe e varrosi.
“Është ndryshe kur lufton me kolegë dhe ndryshe me njerëzit e gjakut dhe kriteret janë të tjera. Vrasja e vëllait më ka zbuluar shumë keq, më 6 maj kur po transportonin armë. Në luftë, kufoma e armikut është trofe lufte. Luani ka qenë luftëtar i zoti dhe mos me iu dhënë atyre një trofe lufte apo poshtërimit të ushtarit shqiptar, ne kemi pas një kontratë me njëri tjetrin të mos linim trupin në zonën e armikut. Pas vrasjes unë e kam mbajtur trupin e Luanin në krahë për 7 apo 8 orë rrugë dhe e kam varrosur në fshatin Vlahne të Hasit”, – vijon ai.
Për të ka qenë e vështirë, jo vetëm shpirtërisht, por edhe fizikisht mbajtja e vëllait pa jetë në shpinë.
“S’kam guxuar ta lëshoj trupin në tokë në asnjë moment, pasi e kam pasur të pamundshme më pas me e mbajt sërish. Edhe kur kam pushuar tre apo katër herë gjatë rrugës, për 3-4 minuta kam gjetur cepa malesh, ku mund të mbështetesha me të për pak pa e lëshuar nga trupi dhe të nisesha sërish për rrugë në këmbë”, – theksoi Haradinaj.
